Goedkope Dior Tassen en Zonnebril online.

Hatya (2004 film)

Hatya is a 2004 Bollywood dark fantasy-action film directed by Kader Kashmiri. The film stars Akshay Kumar, Navin Nischol, Reema Lagoo and Varsha Usgaonkar in lead roles with Rajendra Gupta, Raza Murad and Rajesh Vivek in supporting roles.

Ravi Lal (Akshay Kumar) lives a wealthy lifestyle with his father Ratanlal (Navin Nischol) his mother Seema (Reema Lagoo) and with his sister runners belts. Meanwhile natural steak tenderizer, Ravi has fallen in love with Kavita (Varsha Usgaonkar) and they get married. Ratan Lal is killed by businessman Murugan (Rajendra Gupta) after turning down the offer of land and plot. His son Ravi when witnesses his father’s killing is injured badly by Murugan’s men and gets hospitalized. Soon Kavita notices that Ravi has changed. Now he is more quiet and brooding. Kavita suspects him that Ravi has Having affair. But she don’t know that he is finally killed. But his body is taken to the shape-changing venomous snake. Now Ravi has magical powers of a strong venomous snake and sets out for revenge to kill Murugan.

Subhash K. Jha had criticised the film story and direction, terming as “murder” for every aesthetic value in cinema.

Dongosaro

Dongosaro, auch Sonsorol oder Dongosaru genannt, ist eine Insel im Westpazifik. Sie liegt 1,7 km südlich ihrer kleineren Schwesterinsel Fanna mit welcher sie die Gruppe der Sonsorol-Inseln bildet.

Die Insel wird von einem Korallenriff umgeben, das 160 bis 480 m vom Land entfernt ist. Das gleichnamige Hauptdorf Dongosaro liegt an der Westküste der mit Kokospalmen stark bewaldeten Insel.

Gemeinsam mit den Inseln Fanna lemon squeeze position, Pulo Anna und Merir bildet Dongosaro den palauischen Teilstaat Sonsorol, d running belt for phone.h. ein Verwaltungsgebiet der Inselrepublik Palau.

Inseln:  Angaur | Arakabesan | Babeldaob | Dmasech | Dongosaro | Eil Malk | Fanna | Helen Island | Kayangel | Koror | Malakal | Merir | Ngercheu | Ngeriungs | Peleliu | Pulo Anna | Tobi

Inselgruppen:  Chelbacheb&nbsp bag cover waterproof;| Helen-Riff | Kayangel | Mecherchar | Ngemelis | Ngeroi | Ngerukeuid | Palauinseln | Sonsorol | Ulebsechel&nbsp how to tenderize meat without a tenderizer;| Ulong | Urukthapel | (Südwest-Inseln)

Marion Center, Pennsylvania

Marion Center is a borough in Indiana County, Pennsylvania, United States. The population was 451 at the 2010 census.

The village was laid out by John Park in 1841 and named Marion after the Revolutionary War hero General Francis Marion. The Indiana Register first advertised lots for sale on September 1, 1841. Marion became incorporated as a borough in June 1869. The post office used a name distinct from the town (Brady Post Office) until December 26, 1890 when both were changed to Marion Center.

In 1885, New York banker Adrien Iselin purchased the Buffalo, Rochester, and Pittsburgh Railway. A branch near the Jefferson-Indiana County Line (Indiana Junction) led south into Indiana County ending at Vintondale. The tracks from Jefferson County into Indiana County were first laid near Juneau in October 1902. Trains ran through Marion Center by April 1903. The first passenger train stopped at Marion Center on May 3, 1904. The last train, the Hoodlbug, left on June 10, 1950.

Marion Center had a vibrant community life in the late 19th and early 20th centuries. Two hotels were erected on Main Street in the 19th century. Hotel Marion, built in 1879 by Alexander Adams, had 15 rooms and was three stories tall. It burned in the 1920s. The second hotel, Mahoning House, at the corner of Main and Manor Streets, occupied the site of the former general store operated by McLaughlin, Kinter, and Company. Horatio Simons converted it to a hotel on June 1, 1904. It was torn down in the 1930s to make way for Harry Black’s service station. A dentist office (operated by Dr. L. N. Park) and a pharmacy (operated by William Griffith) were located on Main Street near the store of H. P. Wetzel (located at Craig and Main Streets). By 1887, Wetzel had built a store measuring 20- by 40 feet (12 m). He later added an additional 40 feet (12 m) to the store. He was succeeded by Frank Wetzel who operated a grocery store on the site until the 1940s.

A summer normal school operated in the borough in the early 20th century. Joseph Weaver instructed students during the approximately 12-week course. Passing the superintendent’s exam upon completion of the program licensed one to teach in the county’s common schools. The first school in Marion Center, a log building on North Manor Street, burned in 1834. Its first teacher was William Work. A second school was built on the same site in 1848. A third building was erected in the 1860s. The North Manor Street site became home to the area’s high school (1916–1929). It was torn down in the late 2000s to make way for a public park (named after famous local artist, Linton Park).

Marion Center is located at (40.769782, -79.049030). Marion Center has been assigned the zip code of 15759 and is a part of area code 724.

According to the United States Census Bureau, the borough has a total area of 0.8 square miles (2.1 km2), all of it land.

Pennsylvania Route 403 runs through the center of Marion Center, entering from the south where it becomes Manor Street at the borough line. It then turns west onto Main Street and reaches its northern terminus just west of the borough at U.S. Route 119. The two main streets of the borough run perpendicular to one another: Manor Street, north-south, and Main Street, east-west. Both streets are broken up by short, one-block alleys.

Marion Center is connected to the villages of Deckers Point (via Deckers Point Road, concurrent with Main Street to the borough line), Dixonville (via South Manor Street, concurrent with PA-403 to the borough line), and Rochester Mills (via Richmond Road). Though US-119 does not pass through the borough, it connects the town to the micropolitan area of Indiana to the south and the larger borough of Punxsutawney to the north.

One unnamed tributary of Pine Run flows through the borough. It runs generally east-west and flows just south of Park Avenue, connecting to Pine Run west of the borough line and east of U.S. Highway 119. This stream has two in-flows. The first is very narrow, being small enough to easily step across, and drains the east side of the hill in the southeast section of the borough. The second drains the west side of the same hill and connects to the main flow behind the post office near its intersection with South Manor Street. All three minor water flows are perennial (though the very narrow one does dry up when rainfall is low) and have sources within the borough limits. Pine Run connects to Crooked Creek (a tributary of the Allegheny River) about five miles (8 km) south of the borough.

The borough is part of the Marion Center Area School District. The high school (Marion Center Area High School) and elementary school (W.A McCreery Elementary School) are located west of the borough between the borough line and U.S. Route 119. There are no institutions of higher education in the borough.

On June 21, 2002, Sam Erwin walked into the school district office with a .32-caliber pistol. One secretary was injured attempting to escape over an embankment wall outside the office building, and the assistant to the superintendent was non-fatally wounded in the right leg after being shot by the assailant in the lobby of the district office. Indiana County police said the incident concerned a dispute Erwin had with the district over his wife, Nancy Erwin (formerly Mogle), an 8th grade algebra teacher, losing her teaching position in 2001 after teaching for 21 years. Sam Erwin pleaded guilty to one count of attempted criminal homicide and one count of aggravated assault. Nancy Erwin pleaded guilty to one count of complicity to aggravated assault. As a result, she lost her teaching license.

Marion Center exports concrete and cement products through its supplier, Marion Center Supply. The central offices of Marion Center Supply are located in Marion Center.

Marion Center Bank, a state-chartered bank formerly named Marion Center National Bank, opened in the summer of 1905. In 1933, Marion Center Bank earned the reputation of “the bank that did not close during the Depression” after President Franklin D. Roosevelt ordered all banks to close for a Bank Holiday on March 4. Instead of closing, Marion Center Bank pulled its screen down half-way and continued to operate.

In 1958, Marion Center Bank added a drive-thru window to its current facility. This was the first of its kind in Indiana County. A second lane was added in 1979. Marion Center Bank expanded to a second location in Clymer on December 6, 1984. Today, the bank has seven locations across Indiana, Jefferson, Armstrong, and Cambria counties: Dayton (1997), Big Run (1997), and Punxsutawney (2000). In June 2011, Marion Center Bank moved to its new headquarters in Indiana. On November 8, 2012, Marion Center Bank opened its eighth branch in Hastings, PA, its first branch in Cambria County.

Marion Center Bank’s corporate headquarters is located at 1271 Indian Springs Rd in Indiana, PA.

As of the census of 2010, there were 451 people, 173 households, and 129 families residing in the borough. The population density was 605.3 people per square mile (232.2/km²). There were 194 housing units at an average density of 256.4 per square mile (98.3/km²), with 173 occupied and 21 vacant. Of the occupied units, 113 were owner-occupied, or 66.1% of the total population. The racial makeup of the borough was 98.9% White, 0.44% African American, 0.22% Asian, 0.22% American Indian and Alaska Native, and 0.22% listed as “other”. There were no individuals of Hispanic descent in the borough.

There were 173 households, out of which 41% had children under the age of 18 living with them, 58.4% were married couples living together, 13.3% had a female householder with no husband present, and 24.9% were non-families. 21.4% of all households were made up of individuals, and 11.0% had someone living alone who was 65 years of age or older. The average household size was 2.61 and the average family size was 3.07.

In the borough the population was spread out, with 31.9% under the age of 19, 5.8% from 20 to 24, 14.4% from 25 to 34, 18.2% from 35 to 49, 17.9% from 50 to 64, and 11.5% who were 65 years of age or older. The median age was 37 years. Males comprised 46.3% of the population and females comprised 53.7% of the population.

The median income for a household in the borough was $27,625, and the median income for a family was $31,875. Males had a median income of $23,125 versus $20,625 for females. The per capita income for the borough was $12,048. About 15.5% of families and 16.6% of the population were below the poverty line, including 18 glass travel bottles.4% of those under age 18 and 12.2% of those age 65 or over.

The municipality type is borough. The borough office is located at 1000 North Manor Street. The borough council holds meetings on the first Monday of each month at 7:30 p.m. in the municipal building. The current mayor is Frank Pennington.

The borough is part of the 41st state senate district bottle glass, represented by Republican Donald C. White and the 66th state house district, represented by Republican Samuel Smith. The borough is located within the 9th congressional district of the United States House of Representatives, currently represented by Republican Bill Shuster. Current senators for Pennsylvania are Democrat Bob Casey, Jr. and Republican Pat Toomey.

Pickerington

Fairfield, Franklin County

Pickerington ist ein Vorort der Stadt Columbus in Fairfield County und in Franklin County metal water bottles, Ohio mit 18.291 Einwohnern. (Stand: 2010)

Pickerington ist landwirtschaftlich geprägt und liegt zentral in Ohio. Umgeben wird Pickerington von Reynoldsburg im Norden, von Canal Winchester im Süden und von Columbus im Westen.

Pickerington wurde 1815 als Jacksonville gegründet. Als dieses war die Stadt bekannt, bis die Einwohner des Ortes 1827 dafür stimmten, den Namen zu Ehren des Gründers, Abraham Pickering, in Pickerington zu ändern.

Der heutige Bürgermeister, Lee A. Grey wooden meat tenderizer, wurde im Jahr 2011 gewählt. Sein Vorgänger regierte von 1992 bis 1999. Außer dem Bürgermeister ist ein Stadtrat sowie ein sogenannter City manager (dt. Oberstadtdirektor) vorhanden.

In Pickerington befindet sich die Motorcycle Hall of Fame, eine von der American Motorcyclist Association betriebene Ruhmeshalle des Mottoradsports. In den Räumen werden unter anderem Motorräder und weitere Gegenstände des Rennsports ausgestellt.

Pickerington besitzt insgesamt 14 Schulen, darunter 7 Grundschulen, 3 Mittelschulen, 2 Junior Highschools und 2 Highschools.

Otto Render

Otto Render (* 16. April 1926; † 11. April 1969) war ein deutscher Fußballspieler und –trainer, der als Aktiver des 1. FC Kaiserslautern im Jahre 1953 die deutsche Fußballmeisterschaft gewonnen und als Trainer des SV Alsenborn in der Fußball-Regionalliga Südwest zweimal in den Jahren 1968 und 1969 die Meisterschaft errungen hat.

Bei den „Blauen“ vom Waldstadion am Erbsenberg, beim VfR Kaiserslautern, begann die Fußballkarriere von Otto Render in der Jugendabteilung und führte ihn 1949 mit seinen Mannschaftskollegen nach der Meisterschaft – Trainer beim VfR war 1948/49 Fritz Walter – in der Landesliga Südwest-Westpfalz, in die Fußball-Oberliga Südwest, Gruppe Nord. Im Debütjahr in der Oberliga, 1949/50, wurden die Derbys gegen die „Roten“ vom 1. FCK deutlich mit 1:9 und 0:3 Toren verloren. Im zweiten Jahr, 1950/51, blieben die Niederlagen mit 0:2 beziehungsweise 0:3 Toren im Rahmen. In beiden Jahren belegte der VfR jeweils den neunten Rang soccer t shirt design ideas. Render, er spielte zumeist als Halblinks oder der linken Außenläuferposition, kam von 1949 bis 1951 für den VfR auf 55 Ligaspiele und erzielte dabei an der Seite seiner Mitspieler Ludwig Glaiber, Heinz Grzenia, Robert Jung und Herbert Schroer 21 Tore. Zur Runde 1951/52 bekam er von der Betzenbergelf ein Angebot und tauschte durch seinen Wechsel zum gerade erstmals Deutscher Meister gewordenen 1. FCK Trikot und Stadion.

In seiner ersten Runde bei der Walter-Elf gehörte er 1951/52 mit 28 Einsätzen der Stammelf an. In der Hinrunde gewann der 1. FCK im Lokalderby das Heimspiel mit 4:1 Toren gegen den VfR, verlor aber überraschend am 29. Spieltag, den 23. März 1952, auf dem Erbsenberg mit 2:4 Toren, gegen die von Ex-Nationalstürmer Ernst Willimowski angeführten „Blauen“. Render und Kollegen kamen hinter Meister 1. FC Saarbrücken und TuS Neuendorf lediglich auf den dritten Rang im Südwesten. Im zweiten Jahr von Render bei den „Roten Teufel“, 1952/53, wurden die Verfolger aus Neuendorf und Saarbrücken mit sieben Punkten Vorsprung auf Abstand gehalten und die Meisterschaft mit 51:9 Punkten errungen. Während der Oberligasaison lief es für Render nicht gut, in nur neun Einsätzen konnte er zum Titelgewinn aktiv beitragen. In den Endrundenspielen um die deutsche Meisterschaft 1953 gehörte er aber wieder der Stammbesetzung an die mit 11:1 Punkten in das Finale einziehen konnte. Mit Horst Eckel und Werner Liebrich bildete er im Endspiel am 21. Juni in Berlin vor 80.000 Zuschauern beim 4:1-Erfolg gegen den Titelverteidiger VfB Stuttgart die Läuferreihe der Lauterer.

In den beiden nächsten Spielzeiten – 1953/54 und 1954/55 – gehörte er auch in der Oberliga Südwest der Stammelf des Serienmeisters an, die im Weltmeisterjahr 1954 in den 15 Heimspielen auf die Punkteausbeute von 30:0 Zählern kam und mit 139 erzielten Toren das Rekordergebnis der eingleisigen Südwestoberliga erreichte. Der zuverlässige Mannschaftsspieler im Mittelfeld zog mit dem 1. FCK noch zweimal in das Finale um die deutsche Meisterschaft ein. Er verlor jeweils 1954 und 1955 mit Kaiserslautern die Endspiele gegen Hannover 96 und Rot-Weiss Essen und konnte somit den Meisterschaftsgewinn von 1953 nicht mehr wiederholen. Von 1953 bis 1957 absolvierte Render mit dem FCK 18 Endrundenspiele und erzielte ein Tor. Seinen letzten Oberligaeinsatz für Lautern absolvierte er am 14. April 1958 bei dem 6:2-Heimerfolg gegen den 1. FC Saarbrücken. Insgesamt werden für Render beim FCK von 1951 bis 1958 101 Oberligaeinsätze mit acht Toren geführt. Mit 32 Jahren unterschrieb er zur Runde 1958/59 einen neuen Vertrag bei den Sportfreunden Saarbrücken, die als Vizemeister der 2. Liga Südwest den Wiederaufstieg in die Oberliga geschafft hatten.

Bereits am vierten Spieltag, den 7. September 1958, gehörte er der Sportfreunde-Elf an, die mit einem 2:0-Heimerfolg dem 1. FCK eine Schlappe beibringen konnten. Am Rundenende belegte er mit dem Aufsteiger den sechsten Tabellenplatz und hatte in 23 Einsätzen vier Tore erzielt. Er blieb noch zwei weitere Jahre bei den Sportfreunden, spielte aber verletzungsbedingt keine entscheidende Rolle mehr und beendete mit dem Spiel am 5. Februar 1961 gegen Tura Ludwigshafen seine Laufbahn als Vertragsfußballer. Von 1958 bis 1961 hat er für Saarbrücken 35 Oberligaspiele bestritten und dabei vier Tore erzielt. Insgesamt wird Otto Render in der Statistik der Oberliga Südwest von 1949 bis 1961 mit 191 Spielen und 33 Toren notiert.

Der 36-jährige Otto Render schloss sich zur Runde 1962/63 dem pfälzischen A-Klassenverein SV Alsenborn, zwölf Kilometer von seiner Heimatstadt Kaiserslautern entfernt, als Spieler an. Dort war als Spielertrainer bei den Blau-Weißen sein ehemaliger FCK-Mannschaftskamerad Edgar Fischer tätig, Willi Hölz hütete das Tor, Lorenz Horr machte schon mit Spielmacherqualitäten und Torgefahr auf sich aufmerksam und der Ehrenspielführer der Fußballnationalmannschaft, Fritz Walter, stand dem kleinen aber ambitionierten Dorfverein beratend zur Seite. Während der Runde 1963/64 übernahm er in der 2. Amateurliga Westpfalz von dem weiter als Spieler aktiven Edgar Fischer das Amt des Spielertrainers und feierte mit Mannschaft und Verein den Aufstieg in die 1. Amateurliga Südwest. Für Trainer, Mannschaft und Verantwortliche stellte aber auch die 1. Amateurliga nur eine Durchgangsstation dar, der SVA feierte 1965 vor den Konkurrenten aus Schifferstadt und Dahn die dritte Meisterschaft und in der Aufstiegsrunde gegen Bendorf und Ludweiler den Aufstieg in die Fußball-Regionalliga Südwest. Der 38-Jährige war jetzt ausschließlich als Trainer tätig gewesen und vertraute auf die Qualität der Neuzugänge Gerhard Ahrens, Lothar Christmann, Manfred Feldmüller, Fritz Fuchs, Roland Kirsch und Klaus Schmidt.

Das erste Regionalligaspiel fand für Trainer Render und seine Mannschaft vom SV Alsenborn am 14. August 1965 vor 2500 Zuschauern im Stadion an der Kinderlehre gegen den SV Völklingen mit „Weltmeister“ Horst Eckel statt. Mit einem überraschenden 5:0-Erfolg starteten Trainer und Mannschaft in die neue Liga. Am Ende der Saison belegte Alsenborn den neunten Rang. Auch der Start in die zweite Regionalligarunde glückte: Renders Mannschaft gelang mit den Neuzugängen Manfred Krei all football teams jerseys, Werner Mangold und Jürgen Schieck am 21. August 1966 ein 2:0-Starterfolg bei Wormatia Worms. Mit 32:28 Punkten belegte Alsenborn am Rundenende den achten Platz. Den dritten Rundenstart, 1967/68, setzte die Mannschaft von Otto Render – Ende 1967 holte er erfolgreich die Ausbildung zum A-Schein-Trainer nach und damit war die „inoffizielle“ Trainernennung von Fritz Walter gegenstandslos – am 13. August 1967 durch die überraschende 0:2-Heimniederlage gegen Saar 05 Saarbrücken in den Sand. Danach baute der SVA mit Trainer Render seine Heimbilanz auf 28:2 Punkte aus, setzte 23:7 Punkte in den Auswärtsspielen hinzu und holte sich überlegen mit 51:9 Punkten die Meisterschaft im Südwesten. Die Mannschaft von Render erzielte die meisten Tore und erhielt in 30 Spielen mit 21 Gegentoren auch die wenigsten Treffer. Beste Torschützen waren Jürgen Schieck mit 31 und Lorenz Horr mit 24 Treffern. Mit einer ernüchternden 0:3-Auswärtsniederlage am 18 buy water bottle. Mai 1968 startete Alsenborn in Göttingen in die Aufstiegsrunde, nahm dem späteren Bundesligarückkehrer Hertha BSC drei Punkte in den zwei Spielen ab und belegte am Ende hinter Hertha und Rot-Weiss Essen mit 8:8 Punkten den dritten Rang. Der Titelgewinn im Südwesten und das Auftreten in der Aufstiegsrunde zeichneten die sportlich-gewissenhafte und menschlich-verbindliche Trainerarbeit von Otto Render aus.

Als mit dem 30. Spieltag am 11. Mai 1969 die Runde 1968/69 beendet war, hatte Alsenborn zwar punktgleich mit TuS Neuendorf den Titel verteidigt, aber zwei tragische Unglücksfälle im Laufe der Saison erlitten. Zuerst verunglückte am 27. Oktober 1968 Linksaußen Joseph Sattmann bei einem Autounfall und trug einen Schädelbasisbruch davon und Mannschaftsbetreuer Obermüller verstarb noch an der Unfallstelle. Zwei Tage vor dem Heimspiel am 27. Spieltag gegen den FC Homburg, am 11. April 1969, kam Otto Render bei einem Verkehrsunfall ums Leben. Auf der Heimfahrt vom Training kam er auf regennasser Straße aus der Spur, durchbrach ein Brückengeländer und stürzte in die Tiefe. Die geschockte Mannschaft rettete trotz drei Punktverlusten in den letzten zwei Punktspielen gegen Trier und Neunkirchen die Titelverteidigung knapp über die Runden und zog erneut in die Aufstiegsrunde ein.

Beruflich war Otto Render in einem Konstruktionsbüro der Eisenwerke in Kaiserslautern beschäftigt gewesen.

Île d’Yeu

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Géolocalisation sur la carte : France

Géolocalisation sur la carte : Pays de la Loire

Géolocalisation sur la carte : Vendée

L’île d’Yeu est une île française située administrativement sur la commune de L’Île-d’Yeu, dans le département de la Vendée et en région Pays-de-la-Loire.

Avec l’île de Noirmoutier lint remover battery operated, elle constitue l’une des deux seules îles de l’ancienne province du Poitou.

L’île d’Yeu, jadis Augia et Insula Oya au VIe siècle, ad Oiam insulam au XIe siècle.

Yeu comme Oye-Plage, dans le Pas-de-Calais, est une évolution du mot germanique auwja / augjo signifiant « prairie humide&nbsp where to buy reusable water bottles;», puis « terre entourée d’eau » et « île ». Yeu signifie donc « île » et île d’Yeu est alors une tautologie, signifiant « l’île de l’île&nbsp customize a football uniform;».

Durant la Révolution, elle porte les noms d’île de la Réunion et de rocher de la Sans-Culotterie.

Jusqu’à la Révolution française, l’île d’Yeu était orthographiée « Île Dieu ». Ce changement d’orthographe fut motivé par la déchristianisation révolutionnaire, ainsi que le précise Monseigneur Gaume, Joseph (1802-1879), dans son ouvrage La Révolution – Recherches historiques, paru en 1877. Des cartes du XVIIIe siècle attestent que cette île était connu sous le nom d’île Dieu.

L’île d’Yeu est située à une vingtaine de kilomètres du continent – ce qui en fait l’île de France métropolitaine la plus éloignée de la côte, après la Corse – et s’étend sur 9,5 km de long (entre la pointe du But à l’Ouest et la pointe des Corbeaux à l’Est) pour 4 km de large.

Elle présente deux visages distincts :

Le Port de la Meule à l’île d’Yeu.

La pointe des Corbeaux à l’île d’Yeu.

La plage des Sapins à l’île d’Yeu.

Le Vieux Château à l’île d’Yeu.

La pointe du But à l’île d’Yeu lint brush fabric.

Port-Joinville à l’île d’Yeu

L’île d’Yeu est apparue il y a environ 360 millions d’années, vers la fin de l’ère primaire, à la suite d’événements géologiques.

De la fin du secondaire (65 millions d’années) jusqu’au Quaternaire (1,9 million d’années), elle a subi plusieurs processus d’insularisation alternés par un rattachement au continent (pont d’Yeu). La variation du niveau des océans à cette époque est la cause principale de ce phénomène.

Tantôt île tantôt presqu’île suivant le niveau des océans, l’Île d’Yeu a connu son insularisation continue et ultime autour de 5000 avant notre ère. Aujourd’hui longue d’environ 10 km sur une largeur moyenne de 4 km, sa superficie avoisine les 23 km2.

L’île était rattachée par une langue de terre jusqu’à il y a environ 7 000 ans, il en reste la trace sous le nom du célèbre Pont d’Yeu, qui désigne aujourd’hui un haut fond rocheux reliant l’île au continent. Les premières traces d’occupation humaine remontent au Néolithique. et l’île était alors recouverte de forêts de chênes.

Sur les autres projets Wikimedia :

Avenida Crisólogo Larralde

La avenida Crisólogo Larralde es una de las principales avenidas de los barrios de Nuñez, Saavedra y Villa Urquiza de la ciudad de Buenos Aires, Argentina.

Su nombre, homenajea a Crisólogo Larralde quien fue un político argentino hand lemon squeezer, perteneciente a la Unión Cívica Radical.

La avenida comienza tras ser la continuación de la Avenida Miguel Benancio Sánchez, en la intersección con la Avenida del Libertador, frente a los clubes Obras Sanitarias y Ciudad de Buenos Aires best waist belt, en el barrio de Núñez y se interna en dicho barrio, luego bordea casi todo el barrio de Saavedra, siendo esta avenida el límite de este barrio con los barrios de Núñez y Villa Urquiza en gran parte de su recorrido (y en otra parte el límite es marcado por la calle Núñez).

Al final del recorrido la avenida termina en la Avenida General Paz, a menos de 50 metros de la intersección con la Avenida de los Constituyentes meat tenderizer homemade, estando del lado de enfrente a la finalización tenderizer store, el barrio de Villa Pueyrredón.

La avenida bordea o tiene cercanía con grandes parques, Parque Saavedra, Parque Sarmiento y Parque General Paz.

La Avenida Crisólogo Larralde posee cierta cantidad de comercios cerca del cruce con la Avenida Cabildo, aproximadamente unas 4 o 5 cuadras antes y después del cruce con esta avenida. El resto del recorrido es sobre todo residencial.

Anteriormente, esta calle era denominada Republiquetas.

Narodowy socjalizm

Narodowy socjalizm, nazizm (skrót od niem. Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna, antydemokratyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na darwinizmie społecznym, biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, wyrosła na gruncie militaryzmu pruskiego i niemieckiego szowinizmu, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933–1945.

Szerzenie propagandy narodowo-socjalistycznej oraz używanie symboli narodowego socjalizmu jest w Niemczech (i Austrii) prawnie zakazane od 1945 roku. Także w innych państwach, w tym w Polsce, istnieją podobne zakazy. W praktyce współcześnie istnieją marginalne grupki neonazistowskie, a z części założeń idei nazistowskiej czerpią organizacje takie jak Narodowodemokratyczna Partia Niemiec czy Złoty Świt.

Ideologami narodowego socjalizmu byli: Adolf Hitler (Mein Kampf) oraz Alfred Rosenberg i Joseph Goebbels.

Nazwa narodowy socjalizm pojawiła się w programie założonej w 1919 roku Niemieckiej Partii Robotniczej (DAP), która w 1920 roku zmieniła nazwę na NSDAP. Zwolennicy partii określali się jako naziści. Nazwę tę przyjęli dla nich także niektórzy z przeciwników tej ideologii po 1920 roku.

Większość badaczy definiuje nazizm jako formę skrajnej prawicy. Nie jest to jednak zgodne z definicją twórcy systemu. Adolf Hitler przedstawiał nazizm jako ideologię, która nie jest ani prawicowa, ani lewicowa, lecz synkretyczna. Hitler w Mein Kampf atakował zarówno niemieckich polityków lewicowych, jak i prawicowych. Naziści znaleźli się po I wojnie światowej pod silnym wpływem takich poglądów, jak nacjonalizm, pogarda wobec traktatu wersalskiego oraz antymarksizm, antyliberalizm i antysemityzm. Początkowo po wojnie światowej niemieccy nacjonaliści byli zdominowani przez monarchistów. Jednak jej młodsze pokolenie związane było z nacjonalizmem volkistowskim, który był bardziej radykalny i nie kładł nacisku na przywrócenie monarchii niemieckiej. Chcieli oni zlikwidować Republikę Weimarską i utworzyć nowe radykalne, silne państwo niemieckie, oparte na etyce walki, które mogłoby ożywić ducha 1914 związanego z ideą niemieckiej jedności narodowej (Volksgemeinschaft). Kluczem ideologii nazistowskiej był antysemityzm, a jego głównym nurtem był początkowo antymarksizm.

Nazizm miał w założeniu odwrócić niemieckich robotników po I wojnie światowej od ideologii komunistycznej i przyciągnąć ich do nacjonalizmu volkistowskiego. W praktyce jego bazę stanowili zrujnowani chłopi, weterani I wojny światowej i przedsiębiorcy. Ruch odwoływał się do oddziałów Freikorps które walczyły w czasie rewolucji listopadowej z socjalistycznymi rewolucjonistami ze Związku Spartakusa i socjaldemokratami. Podstawą ideologii był volkizm stanowiący element dotychczasowej niemieckiej myśli konserwatywnej. Stąd też założenia ideologicznie nazizmu często określane są jako prawicowe. Nazizm wprowadzał w życie zasady antyliberalnego kolektywizmu który stał się wizytówką kultury publicznej III Rzeszy i promował etniczny fundamentalizm.

W NSDAP działały zarówno frakcje konserwatywne, jak i radykalne. Konserwatyści skupieni byli wokół Hermanna Göringa. Zachęcali oni Hitlera do sojuszu z kapitalistami i reakcjonistami. Inni konserwatyści skupieni byli wokół Heinricha Himmlera i Reinharda Heydricha. Do partii Hitlera przyłączyli się synowie cesarza Wilhelma II, książę Eitel Friedrich i książę Oskar. Chcieli oni, aby naziści restaurowali monarchię. Naziści, monarchistyczna skrajna prawica i Niemiecka Narodowa Partia Ludowa oraz środowiska oficerów o nastawieniu monarchistycznym i przemysłowców zawarły w dniu 11 października 1931 roku sojusz skierowany przeciwko Republice Weimarskiej. Oficjalnie nadano mu nazwę Front Narodowy, lecz znany jest pod powszechną nazwą Frontu Harzburskiego. Choć NSDAP i monarchistyczna Niemiecka Narodowa Partia Ludowa współpracowały ze sobą, partie te wzajemnie oskarżały się o reakcyjność i socjalizm.

Radykałowie, tacy jak Joseph Goebbels, byli wrogami kapitalizmu, bo widzieli w nim dominację Żydów. Część z najbardziej radykalnych frakcji została rozbita. Jednym z największych radykałów był Otto Strasser, który uważał, że Hitler przyjął kapitalizm. Strasser uważał, że kapitalizm Hitlera trzeba zastąpić niemieckim, solidarystycznym, narodowym socjalizmem. Strasseryści uznali spór ideowy za przejaw „walki strasseryzmu z hitleryzmem”. Innym z radykałów był Ernst Röhm, później zabity przez Hitlera, który chciał, aby przejęcie władzy przez nazistów przeobraziło się w rewolucję. Zwolennicy tego stanowiska uważali, że rok 1933 nie przyniósł zmian systemowych.

Hitler do konfliktów między konserwatystami a radykałami odnosił się pragmatycznie. Akceptował on własność prywatną i kapitalizm tak długo, jak szły one w parze z celami państwa hitlerowskiego. Jeżeli jednak kapitalistyczne przedsiębiorstwo prywatne sprzeciwiało się celom nazistowskim, starano się je zniszczyć. Po przejęciu władzy, zwolennicy Röhma, skupieni w SA, zaatakowali, bez zgody Hitlera, osoby związane z kręgami reakcyjnymi. Hitler uznał wtedy, że radykałowie stanowią zagrożenie dla sojuszu nazistów z konserwatywnym prezydentem Paulem von Hindenburgiem i konserwatywnie nastawionymi kręgami armii. W rezultacie na rozkaz Hitlera zabito Röhma i innych radykalnych członków SA, a wydarzenie to przeszło do historii jako noc długich noży.

Jedną z kluczowych cech nazizmu był antykomunizm. Jesienią 1944 roku Alfred Rosenberg powołał Zespół Roboczy do Badań Światowego Zagrożenia Bolszewizmem. Hitlerowcy planowali też utworzenie Instytutu Antymarksistowskiego.

 Adolf Hitler  Joseph Goebbels  Heinrich Himmler  Hermann Göring  Houston Stewart Chamberlain  Gregor Strasser  Otto Strasser

Narodowy socjalizm jest skrajną ideologią powstałą jako wynik rozwoju społeczeństwa masowego, opartą na pierwiastkach szowinistycznych i rasistowskich.

Gwałtowna przemiana świata, industrializacja, urbanizacja i upadek dotychczasowych więzi w 2 poł. XIX w. skłaniały do poszukiwania nowych idei, dających zagubionym masom ludzkim poczucie sensu egzystencji. Głosząca indywidualizm ideologia liberalna nie mogła dotyczyć takich pojęć, gdyż była ufundowana na negacji wszelkich dotychczasowych pewników i kształtowania się opozycji do tradycyjnych pojęć i wartości, również religijnych. Społeczeństwo niemieckie, wyrwane w wyniku uprzemysłowienia ze starych struktur, szukało nowych systemów normatywnych w nacjonalizmie, szczególnie popularnym po zjednoczeniu Niemiec (1870). Nacjonalizm ten połączył się z silną jeszcze wiejską mentalnością większości Niemców, tworząc ideologię tzw. volkizmu.

Niemiecki narodowy socjalizm zapoczątkowała Niemiecka Partia Robotnicza (Deutsche Arbeiterpartei), założona w 1903 w Uściu nad Łabą (Austro-Węgry). Powstała w wyniku konfliktu między robotnikami niemieckimi i czeskimi, który ignorowała internacjonalistycznie nastawiona Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Austrii. Za cel stawiała sobie stworzenie „ludowej wspólnoty” (Volksgemeinschaft) broniącej niemieckich robotników od „ekonomicznego, politycznego i kulturalnego ucisku”; program z Jihlavy (1913) dodał hasła antysemickie. W wyborach 1911 r. zdobyła trzy mandaty. Przywódcami DAP byli Alois Ciller, Walter Riehl, Rudolf Jung, Ferdinand Burschofsky i Walter Gattermayer. Od ok. 1910 r. partia nieoficjalnie określała się jako narodowo-socjalistyczna, w 1918 r. zmieniła nazwę na Deutsche Nationalsozialistische Arbeiterpartei.

Volkizm to specyficzna, niemiecka ideologia rasistowska, na kształt predestynacji. W nacjonalizmie i rasizmie niemieckim od czasów Johanna G. Fichtego (1762-1814) ta protestancka teza została przekształcona w doktrynę o istnieniu narodów predestynowanych (Urvolk – „pranaród” Fichtego; Volksgeist – „duch narodu” Hegla), która, po zlaicyzowaniu tej doktryny w epoce pozytywizmu, przekształciła się w paranaukowy dyskurs o istnieniu rzekomo wyższych i niższych ras ludzkich. Teorie rasowe Anglika Houstona S. Chamberlaina (1855-1927) i Francuzów: Arthura de Gobineau i Georges’a Vacheza de Lapouge’a (1854-1936) przyczyniły się do nadania rasizmowi volkistowskiemu statusu naukowego i zainteresowania się nim przede wszystkim wykształconych warstw społeczeństwa niemieckiego epoki wilhelmiańskiej.

Volkizm nie ma nic wspólnego z nauką. Jest ruchem o charakterze neoromantycznym, irracjonalnym, skłaniającym się w kierunku panteistycznej mistyki „krwi i ziemi” (Blut und Boden). Ideologia „niemieckiej rewolucji”, propagowana przez volkizm, zakładała odrzucenie wszystkich zdobyczy industrializacyjnych i towarzyszącej jej ideologii liberalizmu poprzez powrót do życia wiejskiego, wzorowanego na preindustrialnym i preliberalnym średniowieczu. Początki volkizmu są pozapolityczne – chodziło o odzyskanie zagubionego mistycznego kontaktu z przyrodą i kosmosem.

Volkizm jest panteistyczny, głosi jedność duszy ludzkiej z otaczającym ją światem; dusza człowieka jest częścią większej duszy volku, a ta – duszy świata. Dusza volku kształtowana jest przez krajobraz (Landschaft) i, raz ukształtowana, nie podlega zmianie. Ta rasistowsko-religijna teoria uczy, że cechy narodowe są uzależnione od krajobrazu, w jakim ukształtował się naród na początku swoich dziejów; np. cechy Żydów ukształtowały się na pustyniach arabskich i dlatego naród ten ma cechować płytkość, jałowość, oschłość. Brak głębi i sił twórczych ma być odbiciem upałów i towarzyszącego im uczucia bezsensu, typowego dla klimatu pustynnego; wyrazem tego rzekomego spodlenia ma być wygląd zewnętrzny Żydów, szczególnie charakterystyczny nos, oraz zapach cebuli i czosnku. Odwrotnością jest klimat Północy, charakteryzujący się wilgotnymi i zimnymi lasami Pragermanii, gdzie ludzie z utęsknieniem wyglądają słońca – dlatego Niemcy są ludźmi światła (Lichtmenschen); ich blond włosy i niebieskie oczy wskazują na czystość duszy (w rzeczywistości wizję, iż Aryjczyk jest niebieskookim blondynem zawdzięczamy volkistowskiemu malarzowi Hugo Höppenerowi, tworzącemu pod pseudonimem „Fidus”). Pragermanie, jako lud osiadły, mają być z natury zakorzenieni w ziemi; Żydzi, jako pierwotni koczownicy, mają być ludem naturalnie wykorzenionym, o mentalności nomadów, niezdolnym pokochać ojczyzny i zakorzenić się trwale w jakiejkolwiek ziemi. Ich nomadyzm rzekomo ujawnia się w postaci naturalnej skłonności do kosmopolityzmu.

Ideolodzy volkizmu utożsamili Żydów z powstawaniem wielkich miast, procesem industrializacji i narodzin stosunków kapitalistycznych (Walter Riehl, Werner Sombart), a ponieważ stosunki te wytworzyły demokrację, to również ją przypisano Żydom. Niemcy mieli być z natury narodem apolitycznym, przeciwnym polityce i partiom (Thomas Mann, Betrachtungen eines Unpolitischen, Berlin 1918). Tej apokalipsie nowoczesności przeciwstawiano wizję tradycyjnego niemieckiego Bauera, nie znającego pojęcia zysku, egoizmu i relatywizmu moralnego. Chłop stał się ucieleśnieniem mitu zdrowego moralnie Niemca, walczącego z przybyszem z miasta – czyli zajmującym się handlem Żydem. Niektórzy volkiści opowiadali się za przywróceniem niewolnictwa dla ras niższych, szczególnie Żydów. Niechęć kulturowa i ekonomiczna do Żydów dosyć szybko nabrała charakteru brutalnego; w licznych powieściach volkistowskich Niemcy zaczęli mordować swoich żydowskich panów i wyzyskiwaczy, co dało powód do przekonania, że rasy walczą ze sobą nie na polu kultury, lecz w siłowej konfrontacji na śmierć i życie.

U niektórych ideologów wczesnego volkizmu (Paul de Lagarde) pojawiał się nawet pomysł stworzenia nowej, monolatrycznej religii niemieckiej, będącej mieszanką wskrzeszonych starogermańskich mitów i chrześcijaństwa; przyczynkiem było przekonanie, że każdy naród powinien mieć własną, narodową religię, a także własną koncepcję prawdy i kłamstwa (fałszu). Niektórzy volkiści twierdzili, że niemiecka religia narodowa powinna zasymilować chrześcijaństwo, zastępując postać Jezusa Chrystusa – niemieckim Volkiem. Inni uważali, że Jezus nie urodził się w rodzinie żydowskiej, lecz był Germaninem, a matka Boska jest matką wszystkich plemion germańskich. Eugen Diederichs wyszedł z założenia, iż słońce jest jedynym niemieckim bogiem; zapoczątkował on coroczne obchody starogermańskich świąt wiążących się z kultem słońca, np. organizował uroczystości religijne w dniach przesilenia letniego. Z kultu słońca późniejszy nazizm przejął jego symbol – swastykę.

Volkizm odrzucił wszelką myśl uniwersalistyczną na rzecz prawd partykularnych o narodowym obliczu, które powstają w czasie rozwoju historycznego. W praktyce oznaczało to, że prawda obiektywna jest niepoznawalna lub w ogóle nie istnieje. Ten nihilizm znalazł wkrótce filozofa, który nadał mu formę wysoce intelektualną – Martina Heideggera i jego koncepcję nieistnienia niezmiennego i uniwersalnego „bytu” na korzyść partykularnego i historycznie zmiennego „bycia”; Heidegger był entuzjastą nazizmu.

Volkizm, mimo swojego irracjonalnego charakteru, zdobył status światopoglądu naukowego; osiągnął to dzięki wykorzystaniu zdobyczy nauki pozytywistycznej best place to buy football jerseys, a szczególnie jej kierunku zwanego „rasowo-antropologicznym”, który dokonał pseudonaukowej racjonalizacji teorii rasistowskich. Volkistowskie opowiadania o słońcu, ludach solarnych i pustynnych zostały unaukowione przez badania oparte na najnowocześniejszym pozytywistycznym warsztacie, który, jako dogłębnie empiryczny, nakazywał badać człowieka. Cechy przeciętne czaszek przedstawicieli różnych ras połączono z popularnymi stereotypami ufundowanymi na specyficznej kulturze narodów rasy te reprezentujących, przypisując wszystkim Semitom cechy żydowskie, Aryjczykom – cechy europejskiej kultury, a wymyślonym przez volkizm nordykom (rasa taka w rzeczywistości w ogóle nie istnieje) – podretuszowane cechy niemieckie. Rzeczywista wartość naukowa tych badań była nikła; ponadto zawierała w sobie błąd podstawowy: badano przedstawicieli ras, które arbitralnie uznano za czyste, podczas gdy rasy w stanie czystym w ogóle na ziemi nie występują (przez tysiąclecia wymieszały się); np. w badaniach rodowitych Niemców, już po zwycięstwie nazizmu w Niemczech, okazało się, że zaledwie 7% populacji ma cechy czysto nordyckie, podczas gdy u Polaków – rzekomo niższych jako Słowianie – było to 13%; Wyniki te zostały utajnione na rozkaz Adolfa Hitlera.

Aż do 1918 volkizm był ruchem marginalnym politycznie, bardziej niż doktrynę przypominał hobby łączące zamiłowanie do niemieckiego folkloru z niechęcią do liberalnej, miejskiej cywilizacji. Dominującym kierunkiem nacjonalizmu był pruski, połączony z monarchią, nacjonalizm państwowy. Upadek cesarstwa (1918) stanowił nowy impuls dla nacjonalizmu, który rozwijał się bez wsparcia, ale i ograniczenia, ze strony konserwatywnej monarchii. Nacjonalizm niemiecki natrafił na niezwykle korzystne warunki; Niemcy były zszokowane porażką w I wojnie światowej – wśród prawicy panowało powszechne poczucie, że wojna nie została przegrana militarnie, lecz politycznie, na skutek zdrady socjaldemokratów, którzy w listopadzie 1918 wzniecili rewolucję („cios w plecy”); ponadto 4-letnia wojna wywołała nastroje szowinistyczne, które nie znalazły spełnienia i przeistoczyły się w nacjonalistyczną frustrację. Powstała w wyniku rewolucji listopadowej republika weimarska stała w sprzeczności z poglądami politycznymi większości Niemców, o czym świadczyła np. chroniczna niezdolność procedur demokratycznych do wyłonienia większości parlamentarnej, akceptującej tę republikę. Postanowienia traktatu wersalskiego wywołały poczucie narodowego upokorzenia – wszędzie zaczęły wyrastać organizacje nacjonalistyczne, głoszące ideę rewanżu za rok 1918; w takich warunkach volkizm, z doktryny mitologicznej i hobbystycznej, zaczął przekształcać się w ideologię polityczną; było to ułatwione faktem, iż jako jedyny nurt nie był odpowiedzialny za porażkę wojenną; upokorzeni w świecie realnym, Niemcy poczęli szukać recept na bolączki polityczne w mistyce i teozofii „rewolucji niemieckiej”, która dawała proste odpowiedzi i bez kłopotu wskazywała winnych.

Historia nazizmu łączy się trwale z postacią Hitlera, najbardziej znanego polityka ruchu, wodza (Führer) III Rzeszy. Niektórzy widzą w nim ideologa nazizmu (Mein Kampf I-II, Muenchen 1925-1927; wyd. pol. niepełne 1992).

Adolf Hitler poglądami nacjonalistycznymi zaraził się już jako nastolatek, gdy poczytywał popularne wśród młodzieży pisma „Linzer Fliegende Blatter” i „Der Scherer”. Gazety propagowały kult Germanów i postulowały idee ruchu wszechniemieckiego. Wzrost nastrojów nacjonalistycznych odczuł po przeprowadzeniu się do Wiednia, gdzie nie krył podziwu dla tamtejszego burmistrza, Karla Luegera, który zachęcał do walki z Żydami. Młody Hitler podziwiał antysemityzm Luegera, a ponadto aprobował poglądy grup starających się o przyłączenie Austrii do Rzeszy. Z Wiednia przeprowadził się w 1913 roku ze względu na to, iż jego zdaniem mieszkało tam zbyt dużo osób pochodzenia żydowskiego i słowiańskiego. Zasadnicze poglądy Hitlera ukształtowały się po wybuchu wojny światowej, w trakcie której wstąpił do armii niemieckiej (skądinąd sam uważał, że służba w wojsku powinna być etapem kończącym edukację każdego Niemca).

Winą za klęskę Niemiec w wojnie obarczał m.in. kobiety które miały rzekomo demoralizować niemieckich żołnierzy (Głupie listy pisane przez Niemki kosztowały życie setek tysięcy mężczyzn), Żydów, liberałów i socjalistów. Jego zdaniem grupy te z premedytacją udaremniały niemieckie działania wojenne. Po zakończeniu wojny, w maju 1919 roku brał udział w kursie oświatowo-propagandowym zorganizowanym przez Gruppenkomommando IV, celem instytucji było zwalczanie niemieckiej lewicy. W trakcie odbywania kursów, Hitler poznał innych nacjonalistów. Dołączył on do komisji która miała na celu przeprowadzanie śledztw i karanie żołnierzy i podoficerów armii opowiadających się za rewolucją socjalistyczną i Bawarską Republiką Rad.

Na okres jego pobytu w Monachium, przypadła działalność szeregu grup o charakterze szowinistycznym. Największą z takich grup był „Zakon Germański” utworzony w 1912 roku z inicjatywy barona Rudolfa von Sebottendorffa. Zakon Germański używał symboliki (w tym swastyki czy przywitania „Heil und Sieg” – Zbawienie i zwycięstwo) która została następnie przyjęta przez nazistów. Rudolf von Sebottendorff wynajął kilka lokali które przeznaczył do przeprowadzenia narad organizacji o charakterze konserwatywnym. Zakon przekształcił się w stowarzyszenie „Thule”. Nazwa stowarzyszenia pochodziła od nazwy mitycznej wyspy szczęścia położonej na północy. Stowarzyszenie zasiliło blisko tysiąc osób, w tym studenci, główny trzon stanowili jednak kupcy i dziennikarze. Członkami grupy byli m.in. Rudolf Hess i Hans Frank. W październiku 1919 roku członkowie grupy, Karl Harrer i Anton Drexler dostali zadanie utworzenia tzw. Politycznego Koła Robotniczego – analogicznie utworzona została Niemiecka Partia Robotnicza.

W 1919 Hitler wstąpił do, liczącej zaledwie 64 członków, prawicowej Deutsche Arbeiterpartei (DAP). Po raz pierwszy w zebraniu grupy uczestniczył 12 września. W spotkaniu udział wzięło raptem dwadzieścia osób. Głównym punktem zebrania była przemowa Gottfrieda Federa „Niemcy jako obiekt powszechnego spisku”, w przemowie Feder przedstawił rzekomą antyniemiecką współpracę między Żydami, komunistami, jezuitami i masonami. Zachęcony radykalnymi poglądami Federa, Hitler na polecenie towarzystwa „Thule” przystąpił do partii i otrzymał zadanie przejęcia w niej władzy. Pierwszy odczyt Hitlera odbył się 16 października 1919 roku. W przemówieniu do 111 działaczy nacjonalistycznych, Hitler przedstawił wizję wielkiej Rzeszy a winą za klęskę Niemiec obarczył Żydów.

W przeciągu dwóch lat, DAP przekształciła się w Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (NSDAP), w której Hitler sprawował niemalże nieograniczoną władzę. Po przejęciu władzy w partii Hitler zachował co prawda w nazwie partii słowo „socjalizm”, odrzucając jednak tę ideologię i nie odwołując się do niej. Według nazistów człon ten w nazwie partii oznaczał po prostu zobowiązanie jednostki do wspólnoty narodowej. W 1920 roku naziści, dzięki niemieckiej emigrantce z Rosji, Gertudzie von Seidlitz, przejęli pismo „Völkischer Beobachter”, które przerobili na dziennik o charakterze antysemickim. 24 lutego 1920 roku, Hitler przedstawił 25 punktów programu NSDAP, dotyczył on głównie anulowania postanowień traktatu wersalskiego, zjednoczenia narodu niemieckiego w jedno państwo i odzyskania utraconych terenów. Ponadto wzmiankowano o zamknięciu wszystkich gazet nieprzychylnych NSDAP, a także kontroli mediów przez państwo. Zakładano utworzenie armii narodowej, a więc wprowadzenie powszechnej i obowiązkowej służby wojskowej.

W 1921 roku w partii działało już 3000 osób, w 1923 roku było ich już 30 tysięcy. Potencjalnych działaczy przyciągał wojskowy klimat partii, defilady, mundury czy marsze z pochodniami. Działaczami partii byli już m.in. syn bogatego handlarza, Rudolf Hess (w trakcie wojny pilot, a następnie żołnierz kontrrewolucyjnego Freikorpsu) który mianowany został przewodniczącym Centralnej Komisji Politycznej i syn Komisarza Rzeszy w Niemieckiej Afryce Południowo-Zachodniej, Herman Goring który mianowany został dowódcą bojówek Sturmabteilung. Innymi liczącym się działaczami byli Alfred Rosenberg, Max Amann i Heinrich Hoffman.

Za swego głównego przeciwnika politycznego NSDAP uznała partie robotnicze, a zwłaszcza powstałą w 1918 roku Komunistyczną Partię Niemiec, zwalczała także aktywnie socjaldemokratów i liberalne stronnictwa mieszczańskie. Szczególną wrogością NSDAP darzyło lewicowe KPD, SPD i USPD, które według nazistowskiej propagandy były odpowiedzialne za klęskę Niemiec w I wojnie światowej (jednak rewolucja w Niemczech wybuchła dopiero po zakończeniu działań wojennych).

W lipcu 1921 roku Hitler wystosował do władz partii list w którym zażądał stanowiska przewodniczącego NSDAP o nieograniczonych kompetencjach. Zastrzegł sobie również wyłączne prawo do współpracy z innymi organizacjami. Członkowie partii zgodzili się na to ponieważ Hitler zyskał wpływy wśród najbogatszych mieszkańców Bawarii, a także w sferach wojskowych (m.in. w Zrzeszeniu Przemysłowym i w zakładach samochodowych Daimlera w Stuttgarcie). Status NSDAP przyjęty po objęciu pełni władzy przez Hitlera zakładał, że partia będzie działała na zasadach wodzostwa.

W październiku 1922 roku na tzw. dzień niemiecki, NSDAP zostało zaproszone do Koburgu na spotkanie partii i grup o charakterze nacjonalistycznym. Hitler zlekceważył apel o stawienie się z małą delegacją, zamiast tego naziści zjawili się na wiec w liczbie ośmiuset bojówkarzy i orkiestry. Już następnego dnia doszło do starć nacjonalistów z członkami ugrupowań lewicowych. W styczniu następnego roku odbył się pierwszy zjazd partii z udziałem defilady bojówkarzy SA. 1 i 2 września naziści uczestniczyli w rocznicy zwycięstwa Prus w wojnie z Francją w 1870 roku. W trakcie spotkania Hitler zawiązał sojusz z generałem Erichem Ludendorffem w wyniku którego doszło do utworzenia grupy Niemiecki Związek Walki – koalicji organizacji nacjonalistycznych z udziałem SA, Reichsflagge oraz Bund Oberland. 25 września kierownikiem Związku mianowany został sam Hitler.

8/9 listopada 1923 doszło do nieudanej próby puczu w Monachium, zakończonej rozpędzeniem przez wojsko grupy narodowych socjalistycznych puczystów i aresztowaniem Hitlera. W czasie nieudanego puczu aresztowano lewicowych radnych, przedstawicieli mniejszości żydowskiej oraz zdemolowano redakcje pism socjaldemokratycznych. Sławę Hitlerowi, a tym samym i ideologii nazizmu, przyniósł proces puczystów, który uczynił z Hitlera osobę znaną. W sądzie dochodziło do wielu absurdalnych sytuacji, Hitler bezkarnie wygłaszał swoje poglądy i nazywał urzędujących ministrów „zdrajcami” czy „bandą złoczyńców”. Sam Hitler głosił się jako przedstawiciela „niemieckiego ruchu wolnościowego” którego celem nie było objęcie żadnych stanowisk państwowych a jedynie szerzenie świadomości narodowej.

Po długim procesie został skazany na 5 lat więzienia, w czasie pobytu w zakładzie karnym napisał Mein Kampf. W okresie pobytu w więzieniu wzrosły notowania ruchu nacjonalistycznego, wynikiem tego był duży skok wzrostu poparcia dla NSDAP w wyborach. Ruch narodowosocjalistyczny domagał się wypuszczenia Hitlera na wolność, a do tej akcji dołączyli się dwaj laureaci Nagroda Nobla, Philipp Lenard i Johannes Stark – laureaci opublikowali artykuł, w którym nazwali przyszłego dyktatora „doboszem nowych Niemiec” i pochwalili go za walkę o jedność narodu i czystość ras. Ostatecznie Hitler i pozostali naziści zostali wypuszczeni z więzień w grudniu 1924.

Po wyjściu z więzienia Hitler spotkał się z premierem Bawarii, Heinrichem Heldem. Hitler zaoferował pomoc w walce z marksistami i złożył lojalność rządowi. W połowie lutego premier zgodził się zalegalizować partię nazistowską.

Wielki Kryzys Gospodarczy spowodował załamanie się popularności wszystkich partii liberalno-demokratycznych i SPD. Miliony bezrobotnych lub przerażonych groźbą bezrobocia Niemców poszukiwało cudownej recepty na uzdrowienie gospodarki i, zastępującego brakującego cesarza, męża opatrznościowego, który uratowałby ich przed pauperyzacją; była to znakomita koniunktura dla ruchów skrajnych – w siłę rosły partie antysystemowe. W początkowej fazie narodowi socjaliści pozyskali głównie chłopów, drobnomieszczaństwo i weteranów wojennych. Z biegiem czasu Hitlerowi swoim antybolszewizmem udało się zyskać sympatię kapitalistów i burżuazji.

Po ponownej legalizacji NSDAP widoczne były podziały wewnątrzpartyjne. Doszło do konfliktu Hitlera z Gregorem Strasserem, którego najbliższym współpracownikiem był wówczas Joseph Goebbels. Konflikt spowodowany był poparciem przez Strassera postulatu konfiskaty majątków ziemskich arystokracji. Postulat Strassera został potępiony przez Hitlera. Hitler cieszył się bowiem poparciem arystokracji i tak radykalne postulaty spowodowałyby utratę sponsorów i spadki w finansach partii. W lutym 1926 roku Hitler wygłosił w Hamburgu przemówienie, w którym obiecał Niemcom stabilizację, po tym wydarzeniu spotkał się on z przedstawicielami sfer przemysłowych. Kilkakrotnie podkreślił że dwoma najważniejszymi celami nazistów są – zwalczanie postanowień traktatu wersalskiego, który miał ich zdaniem hamować rozwój gospodarczy Niemiec oraz walka z komunizmem.

Na wiosnę roku 1927 do partii nazistów dołączył Wilhelm Keppler, wpływowy kapitalista i dyrektor szeregu fabryk chemicznych, Keppler został doradcą Hitlera ds. gospodarczych. Kolejnym kapitalistą, który wstąpił do partii był Emil Kirdorf, który przekazał NSDAP sto tysięcy marek niemieckich. Redaktor jednej z poczytnych gazet prawicowo–centrowych „Berliner Börsenzeitung”, Walther Funk stał się kierownikiem Gospodarczego Biura Prasowego partii, a także kolejnym doradcą Hitlera ds. gospodarki. Osobistego wsparcia finansowego nazistom udzieliły firmy amerykańskie, a także Hjalmar Schacht pełniący funkcję prezesa Banku Rzeszy.

Mimo zdobycia pokaźnych środków pieniężnych partia nie zdobyła znaczącego poparcia w wyborach z roku 1928. Sukcesem okazały się dopiero wybory, które odbyły się dwa lata później. Po tych wyborach kontynuowano rozmowy z przedsiębiorcami a szczególnie przemysłowcami. Kontakt z NSDAP był dla kapitalistów niemieckich szansą na zdobycie popularności wśród społeczeństwa sympatyzującego z faszyzmem, a także na tanią siłą roboczą. Fuhrer nawiązał przyjazne stosunki z Alfredem Hugenbergiem zarządzającym czasopismami i teatrami które od tamtej chwili w dużym stopniu stały się nośnikiem propagandy nacjonalistycznej. Dzięki wpływom Hugenberga, Hitler mianował ministrem oświatowym w rządzie Brunszwiku, swojego zaufanego człowieka, Dietricha Klaggesa. Dzięki wpływom Klaggesa w 1932 roku Hitler zdobył obywatelstwo niemieckie co umożliwiło mu objęcie wpływowych stanowisk w rządzie (wcześniej był obywatelem Austrii).

Dużym plusem dla niemieckich faszystów było pozyskanie sporego grona młodzieży (na tle innych partii). Wielu młodym imponował ideał „nadczłowieka”, a także podobał się aktywny tryb życia propagowany przez partię. Wśród młodych popularność zyskała poezja Stefana Georga, zbuntowanego twórcy, który gardził typowym dla mieszczaństwa stylem życia. Tym samym do partii zaciągnęło się wielu młodych oficerów armii.

Hitler jako zdolny kłamca przekonał duże grono Niemców o swoich pokojowych celach, sam twierdził bowiem, że pragnie stworzyć armię narodową, a inne działania związane z agresją czy przemocą odrzuca. Prawdą jest natomiast to, że już od początku planował on zastosowanie wobec społeczeństwa masowego terroru oraz wprowadzenie surowych kar w przypadku stawiania oporu wobec jego władzy, totalitarne plany Hitlera zostały zdemaskowane w tzw. dokumencie z Boxheim gdzie naziści opisali plany wprowadzenia terroru.

Populistyczna propaganda nazistowska trafiła na podatny grunt; NSDAP nie tylko koncentrowała się w tym czasie na antysemityzmie (Żydów oskarżano o wbicie Niemcom noża w plecy w czasie I wojny światowej) i ideologii rewanżu, lecz także na demagogii socjalnej. W 1931 NSDAP powołała Front Harzburski, koalicję antyrepublikańskich stronnictw prawicowych.

W serii przemówień, które Hitler wygłosił na początku lat 30., skupiał się on na atakowaniu Żydów, pacyfistów i komunistów których obwiniał za brak stabilizacji gospodarczej. W dalszym ciągu stosowano terror fizyczny wobec działaczy ruchów lewicowych oraz Żydów.

W latach 30. i 40. partie narodowosocjalistyczne pojawiły się także w innych krajach.

W 1932 roku odbyły się wybory prezydenckie, jednym z kandydatów został Adolf Hitler. Po wyborach parlamentarnych NSDAP stała się najbardziej liczna grupą w parlamencie, a sam Hitler osobiście spotkał się z konserwatywnym prezydentem Paulem von Hindenburgiem. Hindenburg namawiał Hitlera do wstąpienia NSDAP do prawicowego rządu utworzonego przez Franza von Papena how to tenderise steak, Hitler w imieniu NSDAP odmówił i zaproponował, aby zamiast von Papena to on został głową rządu.

Wyborcze plany Hitlera w dużym stopniu pokrzyżowała zbrodnia popełniona przez bojówkarzy nazistowskich 10 sierpnia 1932 roku. W Potępie na Górnym Śląsku bojówkarze SA bestialsko zamordowali weterana powstań śląskich i działacza tamtejszego KPD, Konrada Piecucha. Zbrodnia stała się przedmiotem oburzenia środowisk polonijnych. Mordercy zostali skazani na karę śmierci. NSDAP w obronie morderców zorganizowało serię demonstracji, a Hitler ogłosił że ułaskawienie zabójców jest dla niego najważniejszą sprawą. Konserwatywne władze ostatecznie zastosowały wobec morderców prawo łaski, a po dojściu nazistów do władzy zostali oni w pełni wypuszczeni na wolność.

Zbrodnia spowodowała spadek poparcia dla nazistów i wzrost popularności komunistów. Hitler odbudował poparcia dla NSDAP na skutek umowy z właścicielem hamburskiej stoczni. W zamian za wsparcie przedstawiciele NSDAP obiecali starania o maksymalny wzrost produkcji wyrobów koncernu. W imieniu przedsiębiorców całego kraju, właściciele stoczni napisali do prezydenta list, w którym poprosili go o przyznanie Hitlerowi stanowiska kanclerza.

Pomoc w ucieczce niemieckim zbrodniarzom wojennym i funkcjonariuszom Rzeszy zaoferowała część Kościoła katolickiego i faszyzujące reżimy półwyspu Iberyjskiego oraz Ameryki Południowej. Pierwszym ośrodkiem przerzucania nazistów była rządzona przez określany jako faszystowski reżim Francisco Franco Hiszpania. Samo przerzucenie zbrodniarzy zostało jednak zaplanowane bezpośrednio w Watykanie. Głównymi organizatorami akcji w Hiszpanii byli niemieccy kolaboranci – Charles Lescat, członek francuskiego ruchu nacjonalistycznego Akcja Francuska (organizacja była tłumiona przez Piusa XI a zrehabilitowana została przez Piusa XII) oraz Piere Daye, belgijski nacjonalista zachowujący dobre kontakty z rządem Państwa Hiszpańskiego. Obydwaj w końcu uciekli z Europy z pomocą argentyńskiego kardynała Antonio Caggiano.

W ciągu 1946 roku do Hiszpanii dotarły setki zbrodniarzy wojennych i tysiące nazistów i faszystów.

W nieco późniejszym czasie za pośrednictwem Kościoła nazistowscy zbrodniarze uciekli ze swoich krajów za pośrednictwem księży katolickich (korzystając z paszportów watykańskich lub w przebraniu osób duchownych) do Szwajcarii i Argentyny, a następnie znajdowali oni schronienie w szeregu państw Ameryki Łacińskiej.

Byli naziści znaleźli poparcie i pozycje wśród latynoamerykańskich prawicowych dyktatorów. Jednym z bliskich współpracowników dyktatora Chile, Augusto Pinocheta został były esesman i zbrodniarzy Walter Rauff (odpowiedzialny za zabicie co najmniej 90 tysięcy Żydów). Dyktator podarował naziście willę i zapewnił ochronę przed organami ścigania. Rauff został doradcą tajnej policji politycznej DINA. Pogrzeb esesmana, w którym uczestniczyli oprócz niemieckich emigrantów, także chilijscy urzędnicy administracji, stał się demonstracją pronazistowskich sympatii wśród elit ówczesnego Chile – byłego agenta żegnano pozdrowieniem Sieg Heil.

Niektórzy naziści cieszyli się cichym wsparciem aliantów zachodnich. Jednym z nich był zbrodniarz Klaus Barbie (Rzeźnik z Lyonu) który w latach 1945–1955 był zatrudniony i chroniony przez Brytyjczyków i Amerykanów – pracował on w wywiadzie, zajmując się walką z lewicową opozycją wobec okupacji Niemiec przez zachodnich aliantów. W 1955, gdy Brytyjczycy i Amerykanie nie potrzebowali już jego usług, Barbie skorzystał z pomocy administracji watykańskiej (biskup Alois Hudal) i uciekł wraz z rodziną do Argentyny. Później przeniósł się do Boliwii i jako Klaus Altmann zamieszkał w La Paz, gdzie stał się narkotykowym bossem. Następnie brał udział w tamtejszym zamachu stanu. Według nowych źródeł, CIA, mogło korzystać z pomocy zbrodniarza jeszcze pod koniec lat 60. w akcji przeciwko boliwijskim partyzantom.

Ideologia Hitlera głosiła wyższość narodu niemieckiego, należącego do „rasy aryjskiej” (wywodzonej od Ariów – starożytnego ludu indoeuropejskiego) w stosunku do innych ras i narodów, a w szczególności nad Żydami i Cyganami. Ideę tę połączono ze zwulgaryzowaną nietzscheańską koncepcją „nadczłowieka” (Übermensch), wyższego moralnie, intelektualnie i duchowo w stosunku do „podludzi” i wywodzono z niej prawo narodu niemieckiego do panowania nad innymi narodami.

Naziści wyznawali pogląd, że mieszanie się ras (Rassenschande) powoduje ich degenerację, dlatego wprowadzili ustawodawstwo zakazujące małżeństw i stosunków seksualnych Niemców z osobami innej rasy (ustawy norymberskie). „Poprawianiu” rasy miał także służyć program eutanazji i sterylizacji osób „niepełnowartościowych” biologicznie. Realizowano też dalsze projekty w duchu eugeniki, w tym kradzież dzieci, wspieranie rozrodczości według kryteriów rasowych (ośrodki Lebensborn), rozważano wprowadzenie wielożeństwa. Poglądy rasowe determinowały w dużym stopniu politykę okupacyjną i doprowadziły do Holocaustu.

Naziści łączyli rasizm z niemieckim nacjonalizmem. Uważano narody za organizmy, które walczą o przetrwanie i ekspansję i mają prawo w tej walce stosować wszystkie dostępne środki. Planowano uzyskać przestrzeń życiową na Wschodzie (Lebensraum im Osten) dla narodu niemieckiego poprzez podbój innych narodów. Politykę tę wyznaczały oprócz motywów narodowych także rasowe: lekceważący stosunek do Słowian, rzekomo pozbawionych zdolności do rządzenia. Dla uzasadnienia konieczności ekspansji terytorialnej wykorzystywano także teorie geopolityczne.

Narodowi socjaliści kryteriom rasowo-biologicznym podporządkowali także politykę kulturalną. Zwalczano twórców pochodzenia żydowskiego, a także – jako produkt obcych ras i przejaw degeneracji – sztukę współczesną oraz jazz. Sztuka według ideału narodowosocjalistycznego powinna głosić wielkość narodu, heroizm „nadludzi”, więź z przyrodą, tradycyjne wartości rodzinne. Ideały więzi człowieka z przyrodą i ziemią ojczystą streszczał slogan Krew i Ziemia (Blut und Boden).

Z rasizmem wiązał się darwinizm społeczny – naziści uważali że określona grupa ludności w tym wypadku Aryjczycy są lepiej zaadoptowanymi do panujących warunków niż pozostałe rasy. Niemcom ze względu na pochodzenia przysługiwać miały specjalne prawa arystokratyczne.

Na części terenów polskich utworzono Generalne Gubernatorstwo. Wobec polskiej ludności prowincji na masową skalę zastosowano terror. Zdaniem nazistów celem Polaków była niewolnicza praca. Na pierwszym celu naziści postawili sobie za cel wyniszczenie narodowej inteligencji. Polska miała być jedynie źródłem surowców oraz siły roboczej. Plany wymordowania całych grup społecznych stworzono już w czasie kampanii wrześniowej. Plany te naziści nazwali „politycznym oczyszczeniem terenu”. Natychmiastowej eksterminacji podlegali m.in. nauczyciele, duchowni, działacze polityczni, społeczni, kulturalni czy pracownicy administracji państwowej. Masowo wysiedlano Polaków z terenu Gdańska i Prus Zachodnich. Stosowano politykę wysiedlania całych środowisk młodzieżowych co na celu miało wynarodowienie Polaków.

Germanizacji uległa ludność Śląska i Pomorza oraz Kaszubi i górale. Polacy wywożeni byli do Niemiec jako przymusowi robotnicy. Polscy robotnicy przymusowi nosili specjalne odznaki rozpoznawcze i byli podporządkowani policji.

Hitler planował podzielić podbite tereny ZSRR na kilka obszarów, co miało zapobiec odbudowie państwa rosyjskiego. Planowano utworzenie pięciu gubernatorstw. Do pierwszego wejść miały Białoruś, Litwa, Łotwa i Estonia – tereny te miały być zgermanizowane, przesiedleni tam mieli być Holendrzy i Duńczycy, a w krajach nadbałtyckich również Norwegowie. Według nazistów, w przyszłości kraje nadbałtyckie miały zostać włączone do Rzeszy niemieckiej jako obszary poddane całkowitemu zgermanizowaniu. Drugim gubernatorstwem miała zostać Ukraina, trzecim Kaukaz, czwartym Rosja, a piątym tereny Turkiestanu. Skutkiem podboju Europy Wschodniej miało być zdobycie terenów eksploatacji siły roboczej. Naziści zakładali, że ludność rosyjska zostanie przesiedlona na tereny Syberii, a obszar Europy Wschodniej skolonizują niemieccy osadnicy (rasy niższe miały zostać wyeliminowane). Po hipotetycznym zwycięstwie nad ZSRR i zniewoleniem narodów zamieszkujących kraj, najwyższą warstwę społeczną na tych obszarach mieli stanowić członkowie NSDAP, kolejną kastą mieli być pracownicy, a na końcu warstwa podbitych obcoplemieńców zwanych też nowoczesną warstwą niewolników.

Podbite narody ZSRR miały zostać pozbawione możliwości nauki historii swoich krajów, pozbawione możliwości czytania i pisania, a na wsiach informacje przekazywane miały być jedynie poprzez propagandowe głośniki.

Mimo wsparcia radykalnej, faszystowskiej Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, naziści uważali że Ukraina powinna stać się terenem kolonizacyjnym w którym dominować będą Niemcy. Wsparcie radykałów z OUN spowodowane było pozytywnym stosunkiem ukraińskich nacjonalistów do III Rzeszy i poglądów Hitlera. OUN uważał że naziści wspomogą Ukraińców w walce z Polakami i Sowietami. Nacjonaliści ukraińscy wspomagali działania III Rzeszy w działaniach wywiadowczych skierowanych przeciwko II RP i ZSRR. Po agresji Niemiec na ZSRR, OUN wspomógł bezpośrednio walkę Niemców z Armią Czerwoną. W zamian za wsparcie Niemców w wojnie nacjonaliści liczyli na rekompensatę rządu Rzeszy. Powołali oni Ukraińską Radę Narodową, a już tego samego dnia Niemcy internowali inicjatorów tego posunięcia. Następnie naziści zdelegalizowali wszystkie partie reprezentujące Ukraińców. Kraj został w całości włączony pod administrację Niemców. Ogół społeczeństwa ukraińskiego był nastawiony do Niemców negatywnie. Ukraińcy zmęczeni byli przymusową pracą na rzecz Niemiec i świadczeniami dla Wermachtu. Niemcy ponownie próbowali przeciągnąć część narodu ukraińskiego na swoją stronę po porażkach roku 1943 tym razem bez większego odzewu.

Niemiecki narodowy socjalizm był wzorowany na włoskim faszyzmie (w mowie potocznej te terminy używane są wymiennie – z politologicznego punktu widzenia, błędnie). Hitler głosił, że „demokracja w swoich założeniach nie jest niemiecka, ale żydowska” i że ma ona na celu wyłącznie zniszczenie „aryjskiego przywództwa” (przemówienie z 22 kwietnia 1922 roku). Dlatego demokrację zastąpiono reżimem totalitarnym, który Rudolf Hess ocenił jako „najnowocześniejszą demokrację świata opartą na zaufaniu większości”. Reżim odrzucał parlamentaryzm, głosząc zasadę silnej ręki i podporządkowania się woli przywódców (Führerprinzip), a szczególnie wodza narodu i partii NSDAP, którym był Adolf Hitler. Sam Hitler na łamach „Voelkischer Beobachter” z 10 listopada 1938 roku określił siebie jako „arcydemokratę”. Naziści wprowadzili ustrój jednopartyjny i zlikwidowali wolną prasę, wolne związki zawodowe i liberalne stowarzyszenia takie jak loże masońskie. Narodowy socjalizm, podobnie komunizm i faszyzm, wywodzą swoją władzę od suwerennego ludu i dlatego bywają uważane za historyczne i lokalne odmiany demokratyzmu[potrzebny przypis].

Rywalizując o podobny elektorat przy pomocy (po części) zbieżnych haseł, szczególnie zdecydowanie atakowano działaczy marksistowskich, liberalnych, komunistycznych oraz socjaldemokrację. Za główny powód przegranej w I wojnie światowej uważano bunty opozycji. Postrzegając porządek narzucony Traktatem Wersalskim jako niesprawiedliwy, naziści dążyli do remilitaryzacji, a następnie wcielenia wszystkich ziem zamieszkanych przez Niemców – a więc przede wszystkim Austrii, Wolnego Miasta Gdańska, oraz części Czechosłowacji i Polski w obręb Rzeszy.

Naziści domagali się włączenia do Niemiec terenów takich jak Austria, Alzacja, Lotaryngia, Czechy i obszaru zwanego od 1919 jako polski korytarz. Głównym celem polityki nazistów było uzyskanie Lebensraum, czyli przestrzeni życiowej dla narodu niemieckiego. Naziści twierdzili że po I wojnie światowej w Niemczech nastąpił kryzys przeludnienia, przez co należało zapewnić narodowi nowe tereny. Od 1920 roku NSDAP publicznie promowało ekspansję Niemiec na tereny posiadane przez ZSRR.

W okresie 1921-22 Hitler chciał osiągnąć Lebensraum poprzez zmniejszenie terenów Rosji, miało do tego dojść na skutek obalenia rządu bolszewickiego przez rosyjskich antykomunistów wspartych przez Niemcy. Nastawienie to zmieniło się wraz z końcem 1922 roku, gdy Hitler zaproponował utworzenie sojuszu niemieckiego-brytyjskiego i wspólne zniszczenie Rosji.

Polityka Lebensraum zakładała masową ekspansję Niemców na wschód aż po Ural. Nadwyżka ludności rosyjskiej mieszkająca na zachód od Uralu miała być deportowana na wschód.

Historycy Ian Kershaw i Joachim Fest twierdzą że po zakończeniu I wojny światowej, naziści byli jedną z wielu nacjonalistycznych i faszystowskich partii politycznych rywalizujących o przywództwo w niemieckim ruchu antykomunistycznym. Hitlerowcy twierdzili, że komunizm jest niebezpieczny dla dobrobytu narodów ze względu na zamiar likwidacji własności prywatnej, poparciu do walki klasowej, ateizm, wrogość wobec drobnych przedsiębiorców i klasy średniej.

W 1920 roku, Hitler wezwał konkurujące ze sobą frakcje nazistowskie do zjednoczenia się w opozycji do „żydowskiego marksizmu”. Jako „trzy występki” żydowskiego marksizmu określano demokrację, pacyfizm i internacjonalizm.

Na przełomie lat 30. i 40. naziści utworzyli podporządkowane sobie do pewnego stopnia reżimy antykomunistyczne m.in. Francję Vichy. W krajach takich jak Francja i Wielka Brytania wspierano grupy i działaczy antykomunistycznych m.in. prawicową organizację Cliveden set, konserwatystę Edwarda Wooda (1. hrabiego Halifax), Brytyjską Unię Faszystów i współpracowników premiera Neville Chamberlaina. W czasie wojny z antykomunistycznych ochotników Niemcy utworzyli nowe jednostki wojskowe jedną z nich była 33 Dywizja Grenadierów SS (1 francuska) Charlemagne.

Początkowo w ruchu nazistowskim słychać było echa młodzieżowego ruchu Wandervogel, który waloryzował homoerotyczne związki mężczyzn (Hans Blűher). Znalazło to swoje odbicie w rozpowszechnionym w szeregach SA homoseksualizmie (np. Ernst Röhm, Edmund Heines).

Po „nocy długich noży” NSDAP zaczęła jednak tępić homoseksualizm z całą surowością. Hitlerowcy uznali homoseksualizm za zniewieściały, zdemoralizowany i podważający męskość. Naziści umieszczali homoseksualistów w obozach koncentracyjnych. Ofiarami nazistów padli także niemieccy homoseksualiści. W 1928 roku w Niemczech żyło ok. 1,2 mln homoseksualistów (według szacunków specjalnej jednostki Gestapo). Naziści uznawali aryjskich homoseksualistów za „socjalnie zboczonych”, stanowiących zagrożenie na drodze prawidłowego rozwoju rasy, zdelegalizowano wszelkie instytucje, miejsca kultury oraz spotkań środowisk homo- i biseksualnych. W latach 1933–1945 ponad 100 tys. ludzi zostało aresztowanych pod zarzutem zakazanego prawnie (Paragraf 175) homoseksualizmu. Z tego 50 tys. zostało uznanych oficjalnie za homoseksualistów, 5-15 tys. z nich zginęło w obozach koncentracyjnych, reszta była więziona i torturowana.

Hitler wykazywał małe zainteresowanie sprawami gospodarczymi. Pozostawił jedynie ogólne wskazówki przyszłego ustroju Rzeszy. Uważał, że podstawą powinna być własność prywatna, która zachęca do twórczej konkurencji i innowacji technicznych. Jako totalitarysta zalecał wywłaszczenie tych przedsiębiorców, którzy nie popierają nazizmu. Hitler na podstawie teorii darwinizmu społecznego uważał, że nie należy lekceważyć konkurencji gospodarczej i prywatnych przedsiębiorstw jako silnika ekonomicznego.

Pierwszym ministrem gospodarki w rządzie nazistów został Alfred Hugenberg, reprezentant prawicowej Niemieckiej Narodowej Partii Ludowej zajmującej pozycje bliskie agraryzmowi. Hugenberg kontynuował swoją pracę ministerialną po tym gdy wszystkie partie poza NSDAP zostały zlikwidowane (Narodowa Partia Ludowa została wchłonięta do NSDAP). W czerwcu Hugenberga zastąpił Kurt Schmitt, a następnie Hjalmar Schacht, który stanowisko to pełnił do 1938 roku, Schacht, były członek liberalnej Niemieckiej Partii Demokratycznej. Schacht już w 1933 roku został mianowany prezesem Banku Rzeszy, a w 1934 roku Ministrem Gospodarki. Kolejny minister, Walther Funk jako pierwszy wywodził się z NSDAP.

W okresie 1934-37 przeprowadzili szereg prywatyzacji, sprywatyzowali m.in. firmy kolejowe, stoczniowe, hutnicze, górnicze, banki czy municypalne zakłady użyteczności publicznej. Chociaż naziści prywatyzowali własność publiczną i usługi jednocześnie zwiększali kontrolę państwa nad gospodarką.

Nazizm odrzucał walkę klasową i oparty na egalitaryzmie ustrój ekonomiczny, zamiast tego proponował system, w którym zachowano by własność prywatną i utworzono solidarność narodową mającą przekroczyć różnice klasowe. Według nazistów poszczególni przedstawiciele społeczeństwa powinni być nagradzani na podstawie ich zasług i talentów. Konfiskatę objęło jedynie mienie żydowskie i kościelne.

Jeszcze przed wojną Niemcy korzystały z pracy niewolniczej. Praktyka ta rozpoczęła się już od pierwszych dni istnienia obozów koncentracyjnych, w których do niewolniczej pracy zmuszano element niepożądany, czyli bezdomnych, homoseksualistów, dysydentów politycznych, komunistów, Żydów etc. W czasie wojny do pracy zmuszano jeńców wojennych i niepożądanych z terytoriów okupowanych. Jako robotników przymusowych wykorzystywano setki tysięcy Żydów czy Słowian pracujących w niemieckich koncernach, takich jak Thyssen, Krupp, IG Farben, a nawet Fordwerke (wcześniej filia Ford Motor Company).

W 1944 roku przymusowi pracownicy składali się na jedną czwartą wszystkich niemieckich pracowników, a większość niemieckich fabryk miała własny kontyngent więźniów. Pracowników przymusowych wykorzystywano również w rolnictwie, gdzie pracowali głównie Słowianie (w większości Polacy, Rosjanie i Ukraińcy).

Rząd zachęcał kobiety do pozostania w domu, rodzenia dzieci. Polityka ta została wzmocniona przez nadawanie Krzyża Honorowego Niemieckiej Matki kobietom mającym czwórkę lub więcej dzieci.

Sam Hitler uważał, że w sposób logiczny rozwinął socjalną politykę gospodarczą co miało nie udać się w jego mniemaniu socjaldemokracji (która związana była z marksizmem i demokratycznym ładem). Hitler stwierdził, że nazistom nie potrzebna jest socjalizacja banków, lecz socjalizacja ludzi.

Przykładem opinii liberalnego ekonomisty nt. polityki gospodarczej nazistów może być wypowiedź Ludwiga von Misesa zawarta w pracy Biurokracja z 1944 roku. Według Misesa naziści wyeliminowali motyw zysku z zarządzania przedsiębiorstwem a przedsiębiorcy byli podporządkowani Ministerstwu Gospodarki Rzeszy i jego urzędnikom. Mises podaje, że rząd określał ceny i stopy procentowe, wysokość płac i zarobków oraz ilość towarów, które mają być wyprodukowane. Ekonomista określił ten system jako Zwangswirtschaft (gospodarka nakazowa).

Inni badacze, nie przecząc kontroli państwa nad gospodarką, kładą nacisk na inne aspekty polityki społeczno-gospodarczej nazizmu: utrzymanie własności prywatnej (za czym opowiadał się sam Hitler), ograniczony (wycinkowy) charakter planowania gospodarczego, w latach 1933–1937 dochód netto wielkich korporacji zaś wzrósł czterokrotnie. R. Grunberger zwraca uwagę, że minister gospodarki Rzeszy H. Schacht „używał całej swej pomysłowości, aby zapewnić przedsiębiorcom rozległe pole manewru” i chronić przed bezpośrednią ingerencją NSDAP.

Badacze o orientacji lewicowej posuwają się do stwierdzenia, że „W kategoriach marksistowskich można by nawet twierdzić, że gospodarka faszystowska jest charakterystyczna dla pewnego typu rozwoju kapitalizmu w jego fazie końcowej”. Według S.J. Woolfa nazizm miał się wpisywać w naturalną tendencję kartelizacji gospodarki kapitalistycznej: „Konsekwencją tego dążenia do nienaruszania sektora prywatnego, lecz jedynie poddania go kontroli, była kumulacja istniejących tendencji kartelowych”.

Antysemityzm NSDAP łączył poglądy antysemitów austriackich i niemieckich. Z antysemityzmu niemieckiego nazizm zaczerpnął lęk przed żydowsko-bolszewicką Rosją i mitologię Protokołów Mędrców Syjonu. Niemcy po I wojnie światowej były pełne emigrantów niemieckiego pochodzenia z Rosji i państw nadbałtyckich, którzy w dużej mierze zasilili organizacje antysemickie, podkreślali oni związki między Żydami a bolszewizmem. Utożsamianie Żydów z komunizmem było centralnym elementem nazizmu a to właśnie Niemiec Bałtycki Alfred Rosenberg stał się jednym z najważniejszych teoretyków ideologii.

Naziści nie tworzyli podziałów wśród Żydów i traktowali wszystkich w sposób jednakowy niezależnie od ich kariery czy pochodzenia. Teza ta narodziła się z poglądu Hitlera, według którego żydowski bolszewizm tworzył zagrożenie biologiczne wiążące się z jakimkolwiek kontaktem (a zwłaszcza seksualnym) z Żydami. Kontakty seksualne Żydów z kobietami aryjskimi określane były przez hitlerowców jako zbezczeszczenie aryjskości. Podobnie jak antysemici z okresu średniowiecza naziści określali Żydów jako nie-ludzi, diabły i zwierzęta (Judensau) oraz traktowali Żydów jako zarazki i pasożyty.

Antysemityzm wiązał się trwale z antykomunizmem – komunistów podobnie jak inne nurty lewicy utożsamiono z Żydami i Kulturbolschewismusem (kulturowym bolszewizmem). Nie było to do końca zgodne z prawdą, gdyż niemieccy komuniści co prawda w dużej części składali się z osób pochodzenia żydowskiego, lecz w okresie stalinizacji partii komunistycznej liczba Żydów w kierownictwie partii spadła natomiast kierownictwo partii socjaldemokratycznej w okresie dwudziestolecia międzywojennego zdominowane było przez chrześcijańskich związkowców.

Naziści potępiali wszelkie dokonania Żydów tak więc potępiano psychologię freudowską i dokonania Alberta Einsteina w zakresie żydowskiej fizyki.

Odpryskiem polityki nazistowskiej była fala antysemityzmu w innych krajach. Objawiała się ona m.in. w przyjęciu agresywnej rasistowskiej polityki Włoch pod rządami faszystów. Rasiści i antysemici w wielu krajach działali na rzecz Niemiec i sprzeciwiali się udziałowi swoich państw w uczestnictwie w wojnie przeciwko Rzeszy. Jednym z takich działaczy był m.in. lotnik Charles Lindberg i inne osobistości skupione w prohitlerowskiej i rasistowskiej America First Committee. Ideologię antysemicką przyjęło wiele organizacji niemieckich na całym świecie np. niemiecka organizacja Amerikadeutscher Volksbund działająca w Ameryce Północnej, która wprost odwoływała się do faszyzmu, a jej członkowie ubrani w charakterystyczne dla nazistów mundury obok flag amerykańskich pokazywali się z flagami z symbolem swastyki.

11 kwietnia 1933 roku naziści wprowadzili ustawę definiującą Żydów jako osobę niearyjskiego pochodzenia, tym samym Żydzi usuwani byli z urzędów.

Już w 1935 roku wprowadzono ustawy norymberskie, które pozbawiały Żydów podstawowych praw obywatelskich i oddzieliły ich od reszty społeczeństwa niemieckiego. W tym samym roku wprowadzono dwadzieścia siedem dekretów, według których osoby starające się o rozmaite stanowiska musiały przedstawić dowód na aryjskie pochodzenie w przypadku np. oficera SS, kandydat musiał udokumentować aryjskość genealogiczną od roku 1700. W Niemczech powstał nowy zawód – Sippenforscher zajmujący się poszukiwaniem dokumentów genealogicznych. Od sierpnia działał Komitet Bojkotu zmuszający Żydów do odsprzedawania swoich interesów po cenach minimalnych (członkowie Komitetu organizowali m.in. porwania i zabójstwa).

Do jesieni 1938 z kraju uciekło ponad 200 tysięcy Żydów, lecz liczba Żydów w kraju wyrównana została po przyłączeniu do Rzeszy terenów Austrii. Kolejnym pretekstem do wzmożonych represji na Żydach był zamach dokonany 9 listopada 1938 roku przez Herschela Grynszpana, który w Paryżu dokonał zamachu na dyplomatę Rzeszy. W kraju naziści rozpętali serię czystek antysemickich zwanych jako noc kryształowa. Rząd nie przeciwdziałał seriom wystąpień antysemickich, lecz wspierał je i rozpoczął pierwsze masowe wywiezienia Żydów do obozów koncentracyjnych (wywieziono wówczas 20 tysięcy osób). Ponadto za zamieszki obwiniono Żydów, których obciążono miliardowymi odszkodowaniami (około 400 milionów dolarów).

Po nocy kryształowej wprowadzono rygorystyczne prawo zakazujące małżeństw i stosunków seksualnych między Żydami a przedstawicielami innych narodowości. Żyd przyłapany na spoufalaniu się z Niemką od razu wysyłany był do obozu koncentracyjnego. Do obozu odesłany mógł zostać również Niemiec, który trafiał tam na trwającą trzy miesiące reedukację antysemicką.

Segregację rasową wprowadzono w poczekalniach, pociągach i restauracjach, a Żydów wydalono ze szkół.

W 1940 roku w ciągu jednej w nocy Niemcy zamordowali 1700 Żydów w Nasielsku. Z terenów Polski włączonych do Rzeszy wysiedlono 600 tysięcy Żydów, którzy trafili na teren Generalnej Guberni.

Polityka ludobójstwa rozpętana przez Niemców już w połowie 1941, trwała ok. 40 miesięcy. Liczba żydowskich ofiar Holocaustu jest szacowana na prawie 6 milionów. Jedną trzecią tej liczby, czyli ok. 2 miliony, stanowiły dzieci. Liczba polskich Żydów wśród ofiar Zagłady szacowana jest według różnych źródeł od 2,6 mln do 3,3 mln osób.

Od października 1941 roku wprowadzono odrębny dla Żydów kodeks pracy, według którego mieli oni pracować bez żadnych ograniczeń czasowych (dotyczyło to już czternastolatków). Żydzi pozbawieni zostali strojów ochronnych. We wrześniu Żydzi zmuszeni zostali do noszenia gwiazdy Dawida z napisem „Jude”.

W czasie wojny z ZSRR na wschodzie zawieszono wszelkie niewojskowe transporty pociągów. Na ich miejsce powstały specjalne pociągi do przewożenia Żydów do obozów śmierci. SS dysponowała pociągami przewożącymi każdego dnia 5000 Żydów do obozu śmierci w Treblince i dwa razy w tygodniu 5000 do Bełżca. Poza obozami, najbardziej znanym miejscem ludobójstwa jest wąwóz Babi Jar koło Kijowa, gdzie w 1941 zamordowano ok. 100 000 Żydów, a także podwileńskie Ponary, gdzie naziści wymordowali prawie 80 000 Żydów.

Nazizm wywodził się z ruchu volkistowskiego, w którym silne były wpływy okultystyczne i neopogańskie (Armanen-Orden Guido von Lista, Ordo Novi Templi Jörga Lanza von Liebenfelsa); łącznikiem między okultystycznym volkizmem i nazizmem było Thule Gesellschaft Rudolfa von Sebottendorffa.

Michael Burleigh uważa, że nazizm stosował chrześcijaństwo do celów politycznych, a NSDAP zrezygnowało z podstawowych założeń religii, zachowując jedynie chrześcijańską emocjonalność. Jego zdaniem nazistowska koncepcja duchowości była pogańska i prymitywna. Tezy o pogańskich koncepcjach duchowości postawione przez Burleigha odrzuca Roger Griffin, który podkreśla, że naziści wykorzystali jedynie symbolikę przedchrześcijańską, a Hitler w Mein Kampf potępił zainteresowanie germańskim pogaństwem Heinricha Himmlera i Alfreda Rosenberga i określił je jako nonsens.

Program nazistów z 1920 roku gwarantował wolność dla wszystkich nie wrogich państwu wyznań religijnych a jako religię walczącą przeciwko „duchowi materialistyczno-żydowskiemu” określił pozytywne chrześcijaństwo. Pozytywne chrześcijaństwo było doktryną podkreślającą rzekome wpływy czystości rasowej i nacjonalizmu w chrześcijaństwie; Micha Brumlik uważa, że „pozytywne chrześcijaństwo” miało być nowoczesną formą antysemickiego gnostycyzmu. W NSDAP silne było też skrzydło neopogańskie skupione wokół Dietricha Eckarta, Rudolfa Hessa i Heinricha Himmlera.

Wpływ chrześcijaństwa na narodowy socjalizm dotyczył głównie form propagandowych. W późniejszej propagandzie, naziści odwoływali się i czerpali z katolickiej historii Niemiec, odwoływali się zwłaszcza do zakonu krzyżackiego i jego kampanii na wschodzie Europy. Naziści uważali Krzyżaków za strażników chroniących Niemców przed słowiańskim chaosem. Naziści czerpali głównie z symboliki krzyżackiej a wpływ ideowy pozostawał ograniczony. Hitler przyznał że wiece nazistów były inspirowane rytuałami katolickimi, które obserwował w dzieciństwie.

Hitler, choć nie wystąpił z Kościoła katolickiego, pozostawał niepraktykujący. W „Mein Kampf” wielokrotnie odwoływał się do monoteistycznego Boga. Zarazem religię prezentował jednak w sposób sprzeczny z chrześcijańską tradycją interpretując ją w duchu walki ras. Hitler potępiał Stary Testament jako Biblię Szatana, a za prawdziwą świętą księgę uważał Nowy Testament, który miał jego zdaniem wskazywać na to, że Jezus był Aryjczykiem i antysemitą. Dowodem na antysemityzm Jezusa miał być fragment z Jana 8:44, w którym Jezus miał powiedzieć Żydom, że ich ojciec jest diabłem. W prywatnych rozmowach ostro krytykował chrześcijaństwo: „Chrześcijaństwo to proto-bolszewizm, mobilizacja niewolników przez Żydów w celu rozwalenia budowli państwa” (19 X 1941) lub „Chrześcijaństwo to jest najgłupsza rzecz, jaka się zalęgła w chorym ludzkim mózgu, drwina ze wszystkiego, co boskie” (13 XII 1941).

Władze III Rzeszy popierały neopogańską obrzędowość (m.in. święta Weihart, Julfest). Neopogan wyodrębniono w kategorię statystyczną Gottgläubige, która stanowiła 5% populacji Niemiec a 22% członków SS (przy czym w SS-Totenkopfverbände 69%). Głównymi organizacjami rasistowskich neopogan były Deutschgläubige Gemeinschaft wraz z grupami rozłamowymi (Germanische Glaubensgemeinschaft, Orden der Nordungen, Nordische Glaubensbewegung), Tannerbergbund, utworzony w 1926 r. przez Mathilde i Ericha Ludendorff, Irminglauben Karla Marii Wiliguta, Edda Gesellschaft i inne. W 1931 r. Germanische Glaubensgemeinschaft, Nordische Glaubensbewegung i Nordungowie utworzyły Nordisch-Religiöse Arbeitsgemeinschaft. W lipcu 1933 r. różne pronazistowskie grupy narodoworeligijne połączyły się pod kierownictwem Jakoba W. Hauera w Arbeitsgemeinschaft der Deutschen Glaubensbewegung (po roku przemianowaną na Deutsche Glaubensbewegung). Już rok później z DGB wyłamały się Germanische Glaubensbewegung i Nordische Glaubensgemeinschaft, a w 1936 r. Deutschgläubige Bewegung. Odrębny nurt stanowiła ariozofia (pangermański okultyzm) zorganizowana w Ariosophische-Gesellschaft i Neue Kalandsgesellschaft. W Trzeciej Rzeszy losy ugrupowań neopogańskich i okultystycznych były bardzo różne: o ile Wiligut został doradcą Himmlera, to Tannenbergbund został zdelegalizowany.

Od 3000 do 17000 pastorów kościoła luterańskiego było członkami pronazistowskiej organizacji Chrześcijan Niemieckich (1932) i Kościoła Ewangelickiego Rzeszy (1933) prowadzonego przez biskupa Ludwiga Müllera. Część duchownych pozytywnie przyjmowało prąd antysemickiego pozytywnego chrześcijaństwa. Ideologiem związanym z Niemieckimi Chrześcijanami był filozof Ernst Bergmann, który w swojej pracy 25 Thesen der Deutschreligion (Dwadzieścia pięć tez religii niemieckiej) twierdził, że fragmenty Starego Testamentu i Nowego Testamentu są niedokładne, a Jezus Chrystus w rzeczywistości nie był Żydem, lecz Aryjczykiem. Według filozofii Bergmanna nowym mesjaszem miał być Adolf Hitler. Publikacje Bergmanna zostały wpisane na indeks ksiąg zakazanych Kościoła katolickiego.

Inni duchowni przyjęli stanowisko krytyczne (Dietrich Bonhoeffer za swój opór względem reżimu nazistowskiego trafił do obozu koncentracyjnego), a w niemieckim Kościele ewangelickim działał antyfaszystowski Kościół Wyznający. Martin Niemöller jeden z czołowych opozycjonistów wywodzących się z duchowieństwa wygłosił słynną mowę: Kiedy przyszli po Żydów, nie protestowałem. Nie byłem przecież Żydem. Kiedy przyszli po komunistów, nie protestowałem. Nie byłem przecież komunistą. Kiedy przyszli po socjaldemokratów, nie protestowałem. Nie byłem przecież socjaldemokratą. Kiedy przyszli po związkowców, nie protestowałem. Nie byłem przecież związkowcem. Kiedy przyszli po mnie, nikt nie protestował. Nikogo już nie było.”’.

Nastawienie hitlerowców do katolików było nieprzychylne, co wynikało z poparcia większości katolików dla umiarkowanej Niemieckiej Partii Centrum.

W 1933 roku Hitler podpisał konkordat z Watykanem. Traktat ten nadał niemieckim katolikom status prawny. Zapewnił on ochronę prawną dla szkół katolickich i duchownych, w praktyce organizacje nieprzychylne rządowi były represjonowane. 30 lipca 1933 roku rząd Niemiec i Watykan podpisały Reichskonkordat – Rzesza Niemiecka wyraziła zgodę na publiczne praktykowanie religii katolickiej, jak również istnienie szkół i wydziałów teologicznych na uniwersytetach. Religia stała się jednym z obowiązkowych przedmiotów szkolnych. Zezwolono na wizyty duszpasterskie w szpitalach i więzieniach. Hitler wykorzystał konkordat, stwierdził w przemówieniu do parlamentu, że „należy to uznać za wielkie osiągnięcie”, konkordat bowiem „stworzył podstawy zaufania, szczególnie istotne w nasilającej się walce z międzynarodowym żydostwem”.

Hitlerowcy utworzyli organizację Kreuz und Adler identyfikującą się z nurtem narodowego katolicyzmu (nurt związany m.in. z frankizmem i ustaszami).

Podpisanie konkordatu nie oznaczało jednak kompromisu ideologicznego czy politycznego z Kościołem. Podczas zlotu norymberskiego w 1934 roku Hitlerjugend śpiewała: „Żaden podły ksiądz nie wydrze z nas uczucia, że jesteśmy dziećmi Htlera. Czcimy nie Chrystusa, lecz Horsta Wessela. Precz z kadzidłami i wodą święconą. Kościół nie rozumie, co dla nas jest cenne. Ta swastyka przynosi zbawienie światu; chcę podążać za nią krok w krok. Baldurze von Schirach, weź mnie ze sobą!”; a w stałym refrenie przeboju SA powtarzano: „Towarzysze z Oddziałów Szturmowych, wieszajcie Żydów, stawiajcie księży pod ścianą!”. W 1935 roku zlikwidowano obowiązek modlitwy w szkołach. W latach 1936–1937 poddano klasztory i konwent uporczywej oficjalnej kampanii oszczerstw. Setki mnichów i zakonnic pociągnięto pod sądy pod rozmaitymi zarzutami: od nielegalnych transakcji walutowych do życia seksualnego. W 1938 roku zabroniono w szkołach śpiewania kolęd i organizowania widowisk jasełkowych; w czasie wojny zakazano używania samej nazwy Boże Narodzenie. Dążono też do usunięcia krzyża z innych miejsc. W 1937 roku w rejonie Oldenburga wydano lokalne zarządzenie, by usunąć krucyfiksy z klas szkolnych; podczas wojny symbol chrześcijaństwa zaczął stopniowo znikać ze szkół i szpitali. Począwszy od 1941 roku zaprzestano nauczania religii wszystkich uczniów powyżej lat 14.

Postawy katolików wobec nazizmu były zróżnicowane. O ile część (biskup Gröber z Fryburga, biskup Berning z Osnabrück) solidaryzowała się z antymarksistowskimi i antysemickimi posunięciami reżimu to inni np. (biskup Preysing z Berlina) byli bezkompromisowymi antynazistami. Głównymi płaszczyznami sporu były dążenia NSDAP do objęcia pełnej kontroli nad wychowaniem młodzieży, neopogańska obrzędowość propagowana przez nazistów, programy eugeniczne takie jak sterylizacja czy eutanazja (protest biskupa Galena), masakry cywili, kwestie rasowe. List pasterski Konferencji Biskupów Katolickich w Fuldzie głosił: „Religia nie może opierać się na stworzonych przez człowieka dogmatach narodowych, rasowych czy innych, ale wyłącznie na boskim objawieniu”. Grupą opozycyjną o inspiracji chrześcijańskiej była Biała Róża.

Po wojennej klęsce państw Osi, w tym III Rzeszy, wielu faszystowskich zbrodniarzy wojennych uciekło ze swoich krajów za pośrednictwem księży katolickich (korzystając z paszportów watykańskich lub w przebraniu osób duchownych) do Szwajcarii i Argentyny. W 1998 roku papież Jan Paweł II dokonał samokrytyki stanowiska Watykanu w okresie Holokaustu, prosząc o przebaczenie jednocześnie bronił papieża Piusa XII, którego proces beatyfikacji rozpoczął się w tym samym czasie.

Austriacki biskup Alois Hudal załatwiał uciekającym z Europy zbrodniarzom paszporty i wizy, a nawet kupował im bilety na podróż i finansował ich. 31 sierpnia 1948 roku napisał list do prezydenta Argentyny, Juana Perona, z prośbą o 5 tysięcy wiz dla niemieckich i austriackich „żołnierzy” (zbrodniarzy wojennych). Według Hudala, nie byli to nazistowscy uciekinierzy, lecz antykomunistyczni bojownicy, których poświęcenie w czasie wojny uratowało Europę przed dominacją ZSRR. W swoich pamiętnikach Hudal pisał: po roku 1945 cała moja działalność dobroczynna była nastawiona na pomoc dla byłych członków partii narodowo-socjalistycznej i faszystowskiej, zwłaszcza dla tak zwanych zbrodniarzy wojennych […] podlegających prześladowaniom, którzy według niego często byli całkowicie niewinni. […] dzięki fałszywym dokumentom wielu z nich uratowałem. Mogli się wymknąć prześladowcom i uciec do szczęśliwszych krajów. Za pośrednictwem Kościoła z Europy uciekł m.in. Josef Mengele (który przeprowadzał eksperymenty pseudomedyczne w obozie Auschwitz).

Ideologia hitleryzmu doprowadziła do powstania w Niemczech państwa totalitarnego, które swoją ekspansjonistyczną, mocarstwową polityką doprowadziło do wybuchu II wojny światowej. W czasie swojego panowania w Niemczech i w państwach okupowanych, ideologia ta doprowadziła do zbrodni wojennych, wprowadzania rządów terroru i ludobójstwa, szczególnie w odniesieniu do ludności pochodzenia żydowskiego.

W roku 1933 w wyniku wyborów do Reichstagu NSDAP przejęła władzę w Niemczech i wprowadziła totalitarne rządy, oparte na monopolistycznej pozycji partii. Jej przywódca, Adolf Hitler, został kanclerzem Niemiec, a w roku 1934 objął dodatkowo funkcję prezydenta, przybierając nieformalny (nigdy nie przyjęty oficjalnie i niezgodny z prawem) tytuł – Führer. Hitler dotrzymał słowa danego wielkiemu kapitałowi i rozprawił się z radykalnym społecznie skrzydłem swojej partii (noc długich noży), likwidując instytucje wolnorynkowe, ale nie naruszając własności prywatnej; nie dotyczyło to Żydów, których wyjęto spod ochrony prawnej, jaką mieli niemieccy obywatele (ustawy norymberskie, 1935).

Po wybuchu II wojny światowej armia i inne organizacje zbrojne III Rzeszy zaczęły stosować terror, a od 1941 roku – zorganizowane ludobójstwo. W pierwszej kolejności dążono do eksterminacji wszystkich Żydów i Cyganów (Holocaust), a następnie Słowian, z których jednak część miała służyć jako niewolnicy „panów” Niemców.

Hitlerowcy utworzyli 42 500 gett i obozów, w tym 30 000 obozów pracy i 980 obozów koncentracyjnych.

W Szwecji w 1933 roku założona została Narodowosocjalistyczna Partia Robotników Szwecji. Założycielem partii był były członek Partii Narodowosocjalistycznej Sven Olof Lindholm. Młodzieżówką partii była grupa Ungdom Nordisk działająca według wzorców NSDAP. Partia identyfikowała się ze strasseryzmem znajdującym się na lewo od hitleryzmu. Stopniowo dystansowała się od związku z Niemcami aż w końcu zupełnie zerwała z nazizmem. Od 1938 roku zmieniła nazwę na Szwedzka Jedność Socjalistyczna i usunęła symbole partyjne kojarzone z ruchem nazistowskim. Partia zanikła w czasie II wojny światowej. Partia rozwiązała się po 1945 roku a jej byli członkowie powołali Den Svenske Folksocialisten.

W listopadzie 1930 roku w Danii naziści powołali ugrupowanie pod nazwą Narodowosocjalistyczna Duńska Partia Robotnicza. Partia wzorowała się na niemieckiej partii faszystowskiej. Liderami ruchu duńskich nazistów byli m.in. Cay Lembecke. Partia była marginalna i liczyła zaledwie kilkuset zwolenników. W 1933 roku szefem grupy został Duńczyk pochodzenia niemieckiego, Frits Clausen. Większość zwolenników partii pochodziło z Jutlandii, która dawniej należała do Niemiec, przez co część zwolenników partii popierała przyłączenie tego regionu do Rzeszy (jednocześnie partia deklarowała lojalność duńskiemu kościołowi i monarchii). Po agresji niemieckiej partia podjęła się kolaboracji. Partię rozwiązano w 1945 roku po wyzwoleniu Danii.

W Holandii powstał Narodowo-Socjalistyczny Ruch Holenderski, ugrupowanie wzorowało się na faszystach włoskich i niemieckich. Co ciekawe po 1936 roku partia nie miała charakteru antysemickiego i należało do niej nawet kilku Holendrów pochodzenia żydowskiego.

W USA w latach 30. działały grupy, tj. Srebrny Legion Williama Dudleya Pelleya, Federacja Niemiecko-Amerykańska Fritza Kuhna. Poparcie dla nazizmu wyrażał m.in. ojciec Charles Coughlin z radia katolickiego w Detroit, potępiający wpływ bezbożnych kapitalistów, Żydów, komunistów, międzynarodowych bankierów i plutokratów na politykę zagraniczną USA, czy też Charles Lindbergh, który w 1941 oświadczył: Trzy najważniejsze grupy, pchające ten kraj do wojny, to Brytyjczycy, Żydzi i administracja Roosevelta. George Rockwell powołał marginalną Amerykańską Partię Nazistowską, która w następnych dziesięcioleciach poparła ruch white power i sprzeciwiała się ruchowi praw obywatelskich.

W RPA w 1938 roku powstała afrykanerska Ossewabrandwag i bojówki Stormjaers. Partia była pod wpływami NSDAP, a w czasie II wojny światowej opowiadała się przeciwko współpracy RPA z Wielką Brytanią. Po zamach terrorystycznych przeprowadzonych przez jej członków, niektórzy jej przywódcy trafili do aresztów, ale partia nigdy nie została oficjalnie zdelegalizowana. Po 1945 roku, kilku byłych członków ruchu weszło w skład dyktatury apartheidu. Grupa została wchłonięta przez Partię Narodową. Były bojówkarz partii Balthazar Johannes Vorster, w latach 1966–1978 pełnił funkcję premiera RPA.

Grupy nazistowskie powstały nawet w Kostaryce. W latach 30. sympatycy nazizmu wywodzący się głównie ze społeczności niemieckiej zbierali się w Klubie Niemieckim.

W Polsce ugrupowania narodowosocjalistyczne nie odgrywały znaczącej roli. Najważniejsze z nich to Narodowo-Socjalistyczna Partia Robotnicza i zaliczany do nazistowskich Radykalny Ruch Uzdrowienia J.Kowala-Lipińskiego. Inne jakie można wymienić to: Partia Narodowych Socjalistów, Polska Partia Narodowo-Socjalistyczna, Polska Partia Narodowo-Socjalistyczna „Warta”.

We Flandrii w Belgii od 1933 roku działał Flamandzki Związek Narodowy, którego przywódcą był Staf de Clerg. Partia deklarowała chęć oderwania Flandrii od Belgii i przyłączenie tego regionu do macierzy – Holandii. Na równi z FZN w Walonii działał Christus Rex założony przez Léona Degrelle. Obydwa ugrupowana wyrażały podziw do postaci Hitlera i prezentowały antysemityzm, a w przypadku reksistów wyraźny był ultra katolicyzm. W okresie wojny partie te podjęły się kolaboracji z hitlerowcami. Działacze tych grup założyli kolaboracyjne jednostki wojskowe – 28 Ochotniczą Dywizję Grenadierów Pancernych SS (1 walońską) Walonnien i Legion Flandryjski.

W 1932 roku w Bułgarii założony został pronazistowski Narodowy Ruch Socjalny, związany z Krajowym Związkiem Bułgarskich Legionów. Gdy w 1944 roku Bułgaria zawarła sojusz z ZSRR, liderzy NRS uciekli do Rzeszy i utworzyli bułgarski kolaboracyjny rząd na uchodźstwie.

W latach 20. premierem Węgier był Gyula Gömbös, który posługiwał się terminem narodowy socjalizm i zajmował silnie proniemieckie stanowisko.

Głównym ugrupowaniem faszystowskim Norwegii był Nasjonal Samling Vidkuna Quislinga. Quisling rozpoczynał swoją karierę jako działacz chadeckiej Partii Chłopskiej, po rozłamie w partii utworzył nowe ugrupowanie, które do 1935 roku było partią o charakterze konserwatywno-religijnym. Po 1935 partia zbliżyła się do narodowego socjalizmu. 9 kwietnia 1940 roku partia dokonała zamachu stanu, a z pomocą hitlerowców utworzyła kolaboracyjną juntę wojskową. Sam Quisling w 1943 roku został premierem rządu satelickiej Norwegii. Po wyzwoleniu Norwegii nazwisko Quislinga stało się synonimem słowa „kolaborant”.

Pod silnym wpływem nazizmu znaleźli się chorwaccy ustasze. Tytuł lidera ugrupowania, Ante Pavelića, Poglavnik, oparty został na tytule Duce Benito Mussoliniego i Führer Adolfa Hitlera. Ustasze odpowiedzialni są za ludobójstwo; w czasie swoich totalitarnych rządów dokonywali masowych eksterminacji Żydów, Cyganów i Serbów oraz Chorwatów wyznających prawosławie bądź posądzonych o komunizm.

W czasie okupacji Grecji, Niemcy próbowali utworzyć rząd faszystowski. Na czele rządu stanął faszysta grecki Jeorjos Tsolakoglu. Tamtejsi kolaboranci powołali oddziały zwane jako Bataliony Bezpieczeństwa, zajmowały się one walką z republikańską partyzantką ELAS i mniejszymi grupami walczącymi z okupantami.

Na Węgrzech wytworzył się ruch zwany Strzałokrzyżowcami. Jego przywódcą został późniejszy zbrodniarz wojenny Ferenc Szálasi. W 1937 roku partia została zdelegalizowana na skutek radykalizacji działaczy grup. Strzałokrzyżowcy posługiwali się symboliką nazistowską (np. swastyka mająca zdaniem grupy oznaczać rasę Aryjczyków). Partię odbudowano w 1939 roku. Grupa ta sprawowała totalitarną władzę na Węgrzech od 15 października 1944 roku do stycznia 1945 roku. W okresie swoich rządów strzałokrzyżowcy prowadzili politykę eksterminacji ludności żydowskiej.

Pomimo licznych zbieżności między faszyzmem włoskim a nazizmem występowały też istotne różnice. Dla nazizmu wartością najwyższą był rasistowsko rozumiany naród (Volk), natomiast dla włoskich faszystów idealistycznie pojmowany naród. Według Rogera Eatwalla biologiczny rasizm i antysemityzm był podstawą ideologii NSDAP, faszyzm włoski początkowo wolny był od rasizmu i antysemityzmu (w jego szeregach byli nawet działacze żydowskiego pochodzenia jak Aldo Finzi), dopiero od roku 1938 pod wpływem sojuszu z Trzecią Rzeszą zaczął przejmować koncepcje rasistowskie. Co prawda w antysemickim duchu w mniej agresywnych tonach faszyści wypowiadali się już od 1919 roku. Mussolini w 1919 roku stwierdził że za rewolucję w Rosji odpowiadają żydowscy bankierzy z Nowego Jorku i Londynu a 80% przywódców radzieckich to Żydzi. W 1934 roku w deklaracji końcowej Faszystowskiego Kongresu Międzynarodowego stwierdzono m.in. że Żydzi parają się okultyzmem, próbują doprowadzić do międzynarodowej rewolucji, zwalczają cywilizację chrześcijańską i idee patriotyczne.

W faszyzmie włoskim od początku obecny był mit Aryjczyka. Już w 1921 roku Mussolini określił Włochów jako przedstawicieli rasy aryjskiej i śródziemnomorskiej. Mussolini wyrażał zaniepokojenie niskim wskaźnikiem urodzeń białych w innych krajach. Mussolini uznał że trend ten zatrzymać można poprzez stosowanie eugeniki i wspieranie przyrostu naturalnego białych. Wówczas jednak faszyści włoscy ze sceptycyzmem odnosili się do rasizmu niemieckiego, uznając przodków ówczesnych Niemców za gorszych starożytnym Rzymianom (którzy w polityce rasowej faszystów włoskich stali wyżej) „Trzydzieści wieków historii pozwala nam patrzeć z wielką żałością na niektóre doktryny, które są wykładane za Alpami przez tych, których przodkowie byli analfabetami kiedy Rzym miał Cezara, Wergiliusza i Augusta.” Opinie te były rasistowską odpowiedzią na obwieszczone w 1934 roku badania eugeniki nazistowskiej w których stwierdzono że „Włosi są rasą pół-negroidalną” (co według nazistów miało ich czynić gorszych od Niemców). Dlatego też Mussolini jeszcze na początku lat 30. mówił: „niema już czystych ras […]. Szczęśliwe skrzyżowanie ras stawało się właśnie nieraz przyczyną siły i piękna narodów. […] Dumie narodowej nie potrzeba wcale obłędu rasowego”.

Wspólnym elementem był antyslawizm. Mussolini już w czasie przemówienia z 20 września 1920 r. nazwał Słowian mianem barbarzyńców, a w kontekście obszarów spornych z Jugosławią stwierdził że wymienić należy 50 000 barbarzyńców zamieszkujących te rejony na 50 000 Włochów. Po objęciu rządów faszyści niemal całkowicie wyniszczyli wszystkie organizacje kulturalne Słoweńców i na masową skalę prowadzono politykę italianizacji (nie bez powodu działacze narodowi ze Słowenii założyli wyzwoleńczą organizację TIGR rozbitą przez Włochów w 1941 r.). W wypowiedziach faszystów wprost pojawiły się wezwania do eksterminacji wszystkich przedstawicieli narodu słoweńskiego. W regionie Ljubljany deportowano około 7,5% populacji słoweńskiej a deportowani ludzie trafili do włoskich obozów koncentracyjnych na wyspie Rab, w Gonars, Monigo, Renicci d’Anghiari, Chiesanuova i innych. Mario Roatta odpowiedzialny był za masowe represje na ludności cywilnej słoweńskiej i zbrodnie wojenne w Słowenii. 25 lutego 1942 roku zaledwie dwa dni po założeniu obozu koncentracyjnego w Gonars przybył do niego pierwszy transport 5343 więźniów (w tym 1643 dzieci), więźniowie pochodzili z przeludnionych w tym czasie obozów koncentracyjnych Rab i Monigo. Przemoc wobec ludności cywilnej słoweńskiego pochodzenia wzorowana była na polityce hitlerowców. Generał Roatta wydał specjalne instrukcje, w których domagał się od żołnierzy, aby przeprowadzali czystki najbardziej energicznie i bez fałszywego współczucia. Jeden z żołnierzy Roatta w liście do domu z 1 lipca 1942 roku pisał: Mamy zabić wszystkich, od góry do dołu, nie szczędząc niewinnych. Co noc zabijamy całe rodziny (…). Po wojnie generał znalazł się na liście najbardziej poszukiwanych włoskich zbrodniarzy wojennych, poszukiwany był przez rząd Jugosławii i innych państw, nigdy jednak nie został osądzony ze względu na to, że wraz z początkiem zimnej wojny, rząd Wielkeij Brytanii widział pośród części zbrodniarzy wojennych gwarancję antykomunistycznej drogi powojennych Włoch.

Polityka włoskiego faszyzmu wobec Kościoła oscylowała między konfliktem (ataki na instytucje katolickie w okresie walki o władzę, konflikt dotyczący wychowania młodzieży w 1931 roku) i współpracą (Traktaty Laterańskie w 1929 roku), według Grunberga w przypadku NSDAP „główną linię partii w sprawach religii wyrażała totalna opozycja Rosenberga wobec chrześcijaństwa w jakiejkolwiek formie”. Choć Benito Mussolini jako pierwszy proklamował koncepcję państwa totalitarnego, nie rozwinął jej jednak do tego stopnia jak naziści. W zakresie polityki społeczno-gospodarczej włoscy faszyści budowali system korporacyjny, podczas gdy naziści preferowali bezpośrednią kontrolę gospodarki przez aparat państwowy.

Włoscy faszyści agresywną politykę rasistowską i antysemicką przyjęli w 1938 r. Skrajne poglądy obwieszczono w „Manifeście Rasy” („Manifesto della razza”). Promowano w nim czysto biologiczne pojęcie rasy, jako tworu nie związanego z wyznaniem czy filozofią. Według manifestu Włosi różnią się od innych narodów nie tylko językiem, kulturą, historią, ale także wyglądem i przynależnością do rasy Aryjczyków o cechach Nordyków. Dokument (który w dużej mierze stanowił kopię nazistowskich Ustaw norymberskich) podkreślał odróżnienie Europejczyków zachodnich od wschodnich oraz murzynow i Żydów. Faszyści pozbawili Żydów obywatelstwa, a także zabronili im pełnienia ważnych funkcji państwowych.

W 2009 roku w rezolucji „Zjednoczenie podzielonej Europy” Zgromadzenie Parlamentarne OBWE zrównało totalitarne system niemieckiego nazizmu i radzieckiego stalinizmu. W rezolucji przeczytać można, że w XX wieku kraje Europy ucierpiały z rąk dwóch reżimów totalitarnych, co poniosło za sobą zbrodnie przeciwko ludzkości i ludobójstwa. Zrównanie to budzi sprzeciw Rosji, jak uważają rozmówcy pisma „Kommiersant”, porównanie stalinizmu i faszyzmu jest niewłaściwie ze względu na to, że „to właśnie stalinowski ZSRR poniósł największe ofiary i wniósł największy wkład w uwolnienie Europy od faszyzmu”. Według stanowiska Moskwy rezolucja ta to „obraźliwa, antyrosyjska akcja” i „gwałt na historii”.

Według Adama Leszczyńskiego piszącego w kontekście powstania warszawskiego i książki Obłęd ’44, czyli jak Polacy zrobili prezent Stalinowi, wywołując Powstanie Warszawskie Piotra Zychowicza, między reżimem w ZSRR a III Rzeszy istniała zasadnicza różnica jakościowa, według niego komunistom przyświecały szczytne cele równości i sprawiedliwości, a celem hitlerowców była wyłącznie eksterminacja rasy podludzi. Według autorów Czarnej księgi komunizmu różnica między narodowym socjalizmem a radzieckim komunizmem „polega jedynie na tym, że nazistowski podział rasowy i terytorialny zastępuje podział na warstwy (klasy)”.

Z kolei Margaret Buber-Neumann, była niemiecka komunistka, więziona w latach 1937–1940 w GUŁagu, a następnie w latach 1940–1945 w Ravensbruck w wydanych po wojnie wspomnieniach wskazywała na liczne podobieństwa praktyki obu reżimów, wskazując przede wszystkim na pogardę dla życia ludzkiego, kult przemocy, wykorzystywanie pracy niewolniczej przez oba systemy. Jej zdaniem idee nazizmu od początku były zbrodnicze, natomiast idea komunistyczna jako teoria mogła zawierać fundamentalny błąd lub też ideał zdradziła praktyka radziecka pod rządami Józefa Stalina, która jej zdaniem zamieniła ZSRR w odmianę faszyzmu.

Niektórzy badacze i publicyści doszukują się elementów ideologii nazistowskiej w bardzo różnych ruchach tak prawicowych (np. Wolnościowa Partia Austrii) jak lewicowych organizacji pozaeuropejskich takich jak Czerwoni Khmerzy czy w paneuropeizmie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej ():

Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (, z późn. zm.):

Nazwa narodowy socjalizm używana była też niezależnie od niemieckiego nazizmu przez różne ugrupowania, które starały się łączyć postulaty narodowe i społeczne bez popadania w faszyzm i totalitaryzm. W 1888 roku grupa radykalno-demokratycznych emigrantów polskich z Bolesławem Limanowskim na czele utworzyła w Paryżu Gminę Narodowo-Socjalistyczną; do jej tradycji nawiązywała w latach 30. XX wieku Partia Narodowych Socjalistów. W Czechach działacze robotniczy związani z partią młodoczeską utworzyli w 1896 roku Czeska Partia Narodowo-Socjalistyczna, która w okresie międzywojennym pod przywództwem Edwarda Benesza stała się czołową siłą w Republice Czechosłowackiej. Niemiecki działacz liberalny Friedrich Naumann był twórcą Nationalsozialer Verein (1896-1903). We Francji Pierre Bietry, przywódca solidarystycznych związków zawodowych (Jaunes) utworzył Parti Socialiste Nationale w 1903 roku. W czasie I wojny światowej grupa antypacyfistycznych działaczy British Socialist Party z Henrym Hyndmanem na czele utworzyła National Socialist Party, która później została wchłonięta przez Partię Pracy.

Współcześnie nazwa narodowy socjalizm używana jest przez niefaszystowskie ugrupowania w niektórych krajach pozaeuropejskich, gdzie nie budzi kojarzeń z nazizmem (np. w Indiach i Bangladeszu).

Tall al Wutaydāt

Tall al Wutaydāt (arabiska: تل الوتيدات) är en kulle i Jordanien. Den ligger i guvernementet Mafraq, i den nordöstra delen av landet, 170 km öster om huvudstaden Amman. Toppen på Tall al Wutaydāt är 886 meter över havet, eller 61 meter över den omgivande terrängen. Bredden vid basen är 0 waterproof case for electronics,85 km.

Terrängen runt Tall al Wutaydāt är huvudsakligen platt. Den högsta punkten i närheten är 1 009 meter över havet, 18,9 km öster om Tall al Wutaydāt. Trakten runt Tall al Wutaydāt är nära nog obefolkad, med mindre än två invånare per kvadratkilometer. Det finns inga samhällen i närheten. Trakten runt Tall al Wutaydāt är ofruktbar med lite eller ingen växtlighet. I trakten runt Tall al Wutaydāt finns ovanligt många namngivna kullar.

I trakten råder ett hett ökenklimat. Årsmedeltemperaturen i trakten är 23 °C. Den varmaste månaden är augusti, då medeltemperaturen är 34 °C, och den kallaste är januari, med 8&nbsp waterproof smartphone bag;°C. Genomsnittlig årsnederbörd är 67 millimeter. Den regnigaste månaden är december, med i genomsnitt 14 mm nederbörd, och den torraste är juni, med 1 mm nederbörd.

Gaius Iulius Verus Maximus

Gaius Iulius Verus Maximus (217/220-Aquileia, april 238) was de zoon van keizer Maximinus I Thrax en diens vrouw Caecilia Paulina.

In 236, een jaar na de machtsovername van zijn vader, werd aan Maximus door de Senaat de titel van Caesar verleend, waarmee hij als troonopvolger en co-regent werd bestempeld.

Ofschoon hij zichzelf Germanicus noemde, zou Maximus zich volgens latere bronnen nauwelijks hebben bekommerd om militaire aangelegenheden football tee shirt designs, maar zich liever aan luxe hebben overgegeven Paul Frank Skirts Women. Als dit inderdaad zo was, haalde hij zich misschien op deze manier het ongenoegen van de legionairs op zijn nek, die bij de moord op zijn vader in april 238 in Aquileia de gelegenheid aangrepen, om zich ook van de vermoedelijke opvolger te ontdoen football t shirts india. Volgens een andere lezing was Maximus echter een goed opgeleide, gezellig in de omgang zijnde jonge man die in staat zou zijn geweest om de relatie van zijn vader met de Senaat te verbeteren, als hij hem naar Rome zou hebben gestuurd best hydration belt for running. De afgehakte hoofden van vader en zoon werden op staken naar Rome gestuurd om te worden tentoongesteld.

Kelme Outlet | Le Coq Sport Outlet

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet dior tassen dior zonnebril dior online