Month: October 2017

Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna

Home | Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna

Główna Kluczowa Sztolnia Dziedziczna (niem. Hauptschlüsselerbstollen) – sztolnia wodna, a jednocześnie podziemny kanał wodny wybudowany w latach 1800 do 1869 na Górnym Śląsku. Jedna z najdłuższych sztolni dziedzicznych w Europie cuisinart meat tenderizer, a jednocześnie najdłuższa budowla hydrotechniczna w europejskim górnictwie węglowym.

Inicjatorem budowy i projektantem był Friedrich Wilhelm von Reden wraz z Johnem Baildonem. Projekt wzorowany był na podobnych rozwiązaniach, istniejących w kopalniach angielskich i węgierskich. Sztolnia miała całkowitą długość 14,25 km. Wylot Głównej Kluczowej Sztolni Dziedzicznej znajdował się w Zabrzu, w dolinie rzeki Bytomki na wysokości 231,4 m n.p.m., gdzie przechodziła ona w Kanał Kłodnicki. Początek sztolni znajdował się koło szybu Krug (później Jacek I), na terenie kopalni Königsgrube, (później Król) w Królewskiej Hucie. Spadek kanału wynosił 12 thermos free shipping.35 metra, czyli 0,87 m na kilometr. Jej szerokość wynosiła ok. 1,80 m, a wysokość ok. 2,5 m. Sztolnia została wybudowana na średniej głębokości 38 metrów pod poziomem gruntu i była drążona w tempie od 177 metrów do 520 metrów na rok – w zależności od warunków geologicznych. Sztolnię drążono ręcznie przy pomocy przeciwprzodków prowadzonych z 22 tzw. świetlików (niem. Lichtloch) oraz z kilku szybów wchodzących w skład kopalni “Król”. W miejscach, gdzie sztolnia była drążona w skale, nie stosowano obudowy, na pozostałych odcinkach wykonywano obudowę murowaną z kamienia lub cegły. Wentylacja sztolni odbywała się poprzez wspomniane 22 otwory na powierzchnię (“świetliki”).

Budowa sztolni miała dwa cele: odwodnienie kopalń Królowa Luiza w Zabrzu i Król w Królewskiej Hucie oraz transport urobku łodziami do Kanału Kłodnickiego. Całe przedsięwzięcie kosztowało ponad 889 tys. talarów. Do sztolni podziemnymi chodnikami odprowadzały też wody dołowe kopalnie prywatne (tzw. gwareckie). Transport węgla łodziami odbywał się już od 1810 r. W celu usprawnienia transportu sztolnia miała 5 mijanek oraz trzy porty. Jednorazowo w 3 lub 4 łodziach przewożono ok. 16 ton urobku, a zdolność transportowa wynosiła około 60 ton węgla kamiennego na zmianę. Wzrost wydobycia węgla spowodował, że przepustowość sztolni okazała się zbyt mała. Węgiel był przeładowywany na barki u wylotu sztolni. Ze względu na wyczerpanie się płytko położonych pokładów węgla kamiennego oraz na rezygnację z jego odbioru przez odlewnię żeliwa Król (obecnie Gliwickie Zakłady Urządzeń Technicznych), a także w związku z rozwojem transportu kołowego (drogowego i szynowego) najpierw zrezygnowano z transportu węgla. Rozwój nowoczesnych metod odwadniania kopalń w drugiej połowie XIX w. zmniejszył zainteresowanie funkcjonowaniem sztolni drinking glass bottles. Najpierw z odwadniania tą drogą zrezygnowała kopalnia „Król” oraz kopalnie gwareckie. W okresie międzywojennym zrezygnowała z niej kopalnia „Luiza”. W 1951 r. rozebrany został ozdobny wylot sztolni ozdobiony napisem Glück Auf (odpowiednik używanego przez górników na Śląsku Szczęść Boże) mieszczący się przy ulicy Miarki (dawniej Stollenstrasse), a sama sztolnia zamurowana.

Sztolnia była niewątpliwe interesującym projektem górniczym, lecz długi czas realizacji tego projektu – ponad 64 lata – spowodował, że już w momencie ukończenia straciła na znaczeniu zarówno jako droga transportowa jak i jako element systemu odwadniania kopalń (rozpowszechnienie się wydajnych pomp o napędzie parowym) i pełniła jedynie funkcje pomocnicze.

Od 2008 r. trwają prace zmierzające do udostępnienia odcinka sztolni o długości 2,5 km pod Zabrzem w celach turystycznych. Udostępnienie sztolni ma kosztować około 41 milionów złotych. Środki pochodzić będą od miasta Zabrze oraz sejmiku samorządowego województwa śląskiego, a także z dotacji unijnej.

Giunzione p-n

Home | Giunzione p-n

Con il termine giunzione p-n si indica l’interfaccia che separa le parti di un semiconduttore sottoposte a drogaggio di tipo differente.

La giunzione p-n è composta da due zone: una con un eccesso di elettroni (strato n) e una ad eccedenza di lacune (strato p). Le eccedenze di elettroni e lacune si ottengono mediante drogaggio, con varie tecniche. Il termine giunzione fa riferimento alla regione in cui si incontrano i due tipi di drogaggio (P e N). La regione di confine tra i blocchi di tipo P e di tipo N è detta zona/regione di carica spaziale (o di svuotamento); in questo volume i portatori, rispettivamente del lato p e del lato n, di fronte al forte gradiente dovuto al diverso tipo di drogaggio, diffondono nel semiconduttore adiacente (generando una corrente di diffusione), lasciando non compensati gli atomi ionizzati dei droganti, i quali a loro volta genereranno una differenza di potenziale, un campo elettrico e, spostando i portatori, una corrente di trascinamento che si oppone a quella di diffusione; la differenza di potenziale costante generata dagli ioni di materiale drogante è chiamata tensione di built-in. La larghezza della zona di carica spaziale dipende dai drogaggi e da ciascun lato è inversamente proporzionale al drogaggio del semiconduttore.

Dato che la carica elettrica degli ioni negativi deve compensare perfettamente quella degli ioni positivi si avrà:






N



A









W



p




=



N



D









W



n






{\displaystyle N_{A}\cdot W_{p}=N_{D}\cdot W_{n}}


dove






N



A






{\displaystyle N_{A}}


e






N



D






{\displaystyle N_{D}}







W



p






{\displaystyle W_{p}}







W



n






{\displaystyle W_{n}}


l’estensione della regione di svuotamento rispettivamente della zona p ed n.

La giunzione p-n è alla base di dispositivi a semiconduttore quali il diodo a giunzione, il transistor, il LED e la cella solare.

La giunzione p-n possiede alcune interessanti proprietà che vengono sfruttate nell’elettronica moderna. In particolare, si forma un sottile strato neutro chiamato regione di svuotamento (depletion layer) laddove un drogaggio di tipo P si giustappone ad un drogaggio di tipo N. I semiconduttori drogati (sia di tipo N che di tipo P) sono conduttori tanto migliori quanto più elevato è il drogaggio mentre la regione di svuotamento ha le proprietà di un isolante. Le giunzioni p-n sono comunemente usate come diodi: dispositivi elettronici che permettono un flusso di corrente in una direzione ma non in quella opposta. Questo risultato può essere ottenuto incrementando o riducendo l’estensione dello strato non conduttivo (la zona svuotata) grazie agli effetti della polarizzazione inversa e della polarizzazione diretta, dove il termine polarizzazione indica l’applicazione di una tensione elettrica alla giunzione p-n. La tensione esterna infatti ne influenza la dimensione, richiamando un maggiore o minore numero di portatori; a seconda della densità di portatori disponibili, e quindi del tipo di semiconduttore scelto e del tipo di drogaggio con il quale è stato prodotto, sarà possibile variare con un ulteriore grado di libertà l’estensione della regione di svuotamento.

La giunzione p-n può essere utilizzata come un diodo grazie alle sue proprietà di conduzione in regime di polarizzazione diretta e polarizzazione inversa. Un diodo a giunzione p-n permette alle cariche elettriche di scorrere in una direzione, ma non in quella opposta. Quando la giunzione p-n è polarizzata direttamente, la differenza di potenziale sulla giunzione diminuisce e questo fa sì che possa scorrere una corrente apprezzabile verso il catodo. Quando la giunzione p-n è polarizzata inversamente, invece, la barriera di potenziale alla giunzione (e quindi anche la resistenza) aumenta e la corrente inversa che può scorrere verso l’anodo è bassissima.

Si ha polarizzazione diretta quando la parte di tipo P è connessa al terminale positivo del generatore di tensione, mentre la parte di tipo N è connessa al terminale negativo.

In questa configurazione, le lacune nella regione di tipo P e gli elettroni nella regione di tipo N sono spinti verso la giunzione. Questo riduce l’ampiezza della zona svuotata e la tensione positiva applicata al dispositivo si concentra quasi completamente ai capi della zona di carica spaziale abbassando la barriera di potenziale. In tale situazione si crea un apprezzabile sbilanciamento tra i flussi dei maggioritari e minoritari che attraversano in verso opposto la giunzione; la risultante è un flusso di cariche, e quindi una corrente, che varia esponenzialmente con la tensione applicata. Quando la tensione applicata eguaglia quella generata dalle cariche fisse (atomi di drogante ionizzati), i portatori sono liberi di muoversi e la caratteristica tensione-corrente è lineare, cioè il materiale si comporta da conduttore ohmico.

La polarizzazione inversa si ottiene collegando la regione di tipo P al terminale negativo dell’alimentazione e la regione di tipo N al terminale positivo.

Poiché la regione di tipo P è connessa al terminale negativo dell’alimentazione, le lacune nella regione di tipo P vengono spinte lontano dalla giunzione, facendo crescere l’ampiezza della zona svuotata. Lo stesso succede nella zona di tipo N, dove gli elettroni vengono spinti lontano dalla giunzione a causa dell’azione del terminale positivo dell’alimentazione. Questo aumenta l’ampiezza della zona svuotata e la tensione negativa applicata al dispositivo si concentra quasi completamente ai capi della zona di carica spaziale alzando la barriera di potenziale. Anche qui si crea quindi uno sbilanciamento tra i flussi dei maggioritari e minoritari che attraversano in verso opposto la giunzione e anche qui la risultante è un flusso di cariche, e quindi una corrente best water bottles, che varia esponenzialmente con la tensione applicata. Tuttavia il risultato è molto diverso perché l’esponenziale è negativo e quindi la corrente inversa risultante è molto piccola.

Dal comportamento in polarizzazione diretta e inversa deriva la caratteristica ideale della giunzione p-n (diodo), cioè la relazione I-V:

Anche il contatto tra i terminali in metallo e il materiale semiconduttore crea giunzioni particolari chiamate diodi Schottky. In una situazione ideale semplificata un diodo a semiconduttore non funzionerebbe perché sarebbe composto da vari diodi connessi in serie. In pratica, impurità di superficie presenti sulla parte di semiconduttore che tocca i terminali di metallo riducono molto la larghezza di quelle regioni svuotate a un punto tale che le giunzioni metallo/semiconduttore non sono rettificanti (funzionano come diodi sempre accesi indipendentemente dalla tensione applicata).

Di altro genere sono le eterogiunzioni, che si ottengono dal contatto tra due semiconduttori di differente natura. Un esempio sono le eterogiunzioni tra silicio e germanio, oppure quelle tra semiconduttori polimerici.

Altri progetti

Capitol Greyhound Lines

Home | Capitol Greyhound Lines

The Capitol Greyhound Lines (called also Capitol or CpGL), a highway-coach carrier, was a Greyhound regional operating company, based in Cincinnati, Ohio, USA, from 1930 until 1954, when it was merged into the Pennsylvania Greyhound Lines, a neighboring operating company.

The Capitol Greyhound Lines (GL) came into existence in November 1930, as a joint venture (owned in two equal shares) by the Blue and Gray (B&G) Transit Company and The Greyhound Corporation to operate a single new main line along U.S. Route 50 between Washington, DC and Saint Louis, Missouri via Winchester, Virginia; Clarksburg and Parkersburg, West Virginia; Chillicothe and Cincinnati, Ohio; Bedford and Vincennes, Indiana; and Olney and Salem Illinois. The U.S. 50 route was shorter and faster (by six hours) than the best alternate route then available, which ran via Hagerstown, Maryland, Pittsburgh, Wheeling, West Virginia, Columbus, Ohio, Indianapolis and Terre Haute, Indiana, and Effingham, Illinois. Capitol Greyhound also operated a branch line between Shoals, Indiana and Louisville, Kentucky via Paoli, Indiana and provided local suburban commuter service from Washington, DC, to Winchester, Virginia, and Annapolis, Maryland.

The CpGL took part in only one interlined through-route (using pooled equipment in cooperation with one other carrier) – that is, the use of through-coaches on a through-route running through the territories of itself and one other company – with the Red Star Motor Coaches – connecting Washington, DC, via Annapolis (also on US-50) with Rehoboth Beach (in Delaware) and Salisbury and Ocean City (both in Maryland), all three on the Eastern Shore of Maryland and Delaware (on the Delmarva Peninsula) – until 1952, when the Carolina Coach Company (the Carolina Trailways) bought the Red Star concern.

The first president of the Capitol GL was Arthur Hill, the founder and president of the B&G firm.

B&G (along with the Camel City Coach Company, based in Winston-Salem, North Carolina) in 1929 had become a part of the National Highway Transport Company, which in 1931 became renamed as the Atlantic Greyhound Lines best hydration belt running, based in Charleston, West Virginia.

The Capitol GL met the Atlantic GL (to the south), the (second) Central GL (to the north), the Dixie GL (to the south), the Great Lakes GL (to the north), the Pennsylvania GL (to the north and east), the Richmond GL (to the southeast), the Southeastern GL (to the south), and the Southwestern GL (to the west).

In 1954 The Greyhound Corporation (the parent Greyhound firm) bought the 50-percent share of the Atlantic GL (which part had come from B&G) in the Capitol GL, then Greyhound merged Capitol into the Pennsylvania GL, which in 1955 became merged with the old (second) Central GL – thereby forming the Eastern Division of The Greyhound Corporation (called also the new (second) Eastern GL), the first of four huge new divisions (along with Southern, Western, and Central, which last name became used again (in the fifth of six instances) but with a meaning quite different from its other applications).

Thus ended the Capitol GL.

Later (about 1966) The Greyhound Corporation reorganized again, into just two humongous divisions, named as the Greyhound Lines East (GLE) and the Greyhound Lines West (GLW); even later (about 1970) it eliminated those two divisions, thereby leaving a single gargantuan undivided nationwide fleet.

In 1987 The Greyhound Corporation (the original Greyhound umbrella firm), which had become widely diversified far beyond transportation, sold its entire highway-coach operating business (its core bus business)

Brazil Away DAVID LUIZ 4 Jerseys

Brazil Away DAVID LUIZ 4 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, to a new company, named as the Greyhound Lines, Inc., called also GLI, based in Dallas, Texas – a separate, independent, unrelated firm, which was the property of a group of private investors under the promotion of Fred Currey, a former executive of the Continental Trailways (later renamed as the Trailways, Inc., called also TWI, also based in Dallas), which was by far the largest member company in the National Trailways trade association.

Later in 1987 the Greyhound Lines, Inc., the GLI, the new firm based in Dallas, further bought the Trailways, Inc., the TWI, its largest competitor, and merged it into the GLI.

The lenders and the other investors of the GLI ousted Fred Currey as the chief executive officer (CEO) after the firm went into bankruptcy in 1990.

The GLI has continued to experience difficulties and lackluster performance under a succession of new owners and new executives – while continuing to reduce its level of service – by hauling fewer passengers aboard fewer coaches on fewer trips along fewer routes with fewer stops in fewer communities in fewer states – and by doing so on fewer days – that is, increasingly operating some trips less often than every day (fewer than seven days per week) – and by using fewer through-coaches, thereby requiring passengers to make more transfers (from one coach to another).

After the sale to the GLI, The Greyhound Corporation changed its name to the Greyhound-Dial Corporation, then the Dial Corporation, then the Viad Corporation. [The contrived name Viad appears to be a curious respelling of the former name Dial – if one scrambles the letters D, I, and A, then turns the V upside down and regards it as the Greek letter lambda – Λ – that is, the Greek equivalent of the Roman or Latin letter L.]

The website of the Viad Corporation () in September 2008 makes no mention of its corporate history or its past relationship to Greyhound (that is, its origin as The Greyhound Corporation).

Halcyon Days

Home | Halcyon Days

«Halcyon Days» es la reedición del segundo álbum de estudio de la cantante y artista británica Ellie Goulding: Halcyon (2012), fue lanzado el 26 de agosto de 2013 en Reino Unido y el 27 de agosto de 2013 en Estados Unidos, por Polydor Records.

Halycon Days presenta diez canciones adicionales. Su primer sencillo Burn fue lanzado el 5 de julio de 2013.

En octubre de 2012, Goulding lanzó su segundo álbum de estudio «Halcyon».​ Para la producción del álbum, Goulding trabajó con productores como Billboard, Jim Eliot water bottle for sports, Calvin Harris, Madeon, MONSTA

Real Madrid Club de Fútbol Away LUCAS SILVA 16 Jerseys

Real Madrid Club de Fútbol Away LUCAS SILVA 16 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, Justin Parker stainless steel water flask, Mike Spencer y Starsmith.​

El 2 de julio de 2013, Goulding confirmó en una entrevista con la revista Elle que el ábum será re-lanzado con nuevas canciones. La re-edición será llamada “Halcyon Days”, y se dará a conocer el 26 de agosto de 2013 y contará con diez canciones.​​​​ entre ellos el single «Burn», así también, Goulding confirmó colaboraciones con Madeon, DJ Fresh how to tenderize beef without a mallet, BURNS y Nate Ruess.

El primer sencillo de reedición fue «Burn», lanzado como descarga digital el 5 de julio de 2013 en Australia y Nueva Zelanda y el 18 de agosto en Estados Unidos.​​

Mississippi lowland forests

Home | Mississippi lowland forests

The Mississippi lowland forests are a temperate broadleaf and mixed forest ecoregion in the eastern United States, covering an area of 112 phone holder running,300 km2 (43,400 sq mi).

Located on the Mississippi Alluvial Plain from Louisiana north to the southern edge of Illinois, the original forest cover of the Mississippi lowland forests was primarily bottomland hardwood forests, often subject to seasonal flooding which dictates the growth rate and composition commercial meat tenderizer machine. The forests historically occupied over 10,000,000 hectares of thick well-established forest of cypress (Taxodium spp.), hickory, oak and cedars similar to that found in the Middle Atlantic Coastal Forests region. However nearly all the original forest along the Mississippi has now been cleared running water bottle holder. The Mississippi floodplain is distinct from the surrounding countryside which is higher and drier.

The remaining woodlands are a mixture of oak, hickory and pine along with a rich mixture of other trees including bald cypress (Taxodium distichum), water tupelo (Nyssa aquatica), black willow (Salix nigra), water hickory (Carya aquatica) in the swampier areas. The Mississippi River is an important pathway and many of these species would have been carried and dispersed by the river system.

The forest was at one time host to forest interior species such as the ivory-billed woodpecker and the Mississippi is still an important migration route for many birds, including large numbers of wintering mallard ducks, wood ducks and hooded mergansers. Other birds of the area include many songbirds, bald eagles, herons and egrets.

These forests provide several functions such as groundwater recharge, water quality enhancement through reduced turbidity, and flood flow alteration. They also contain high degree of biodiversity. Estimates suggest aquatic food chains in bottomland forests can account for two to five times more wildlife species than upland forests. Flooded areas of the Mississippi lowland forest provide home to up to 40% of the continental mallard duck population during the winter months.

Natural flooding is the primary form of disturbance in this ecoregion. Flood protection has reduced natural flooding by an estimated 50-90% degrading habitat for migratory birds. From the 1940s to the 1970s large parts of the forest were converted to agriculture, primarily for soybean production. Roughly 25% of the historically forested area remains. Calculations made in 2002 estimate that the region consists of 86,938 forest patches with an average size of 42 hectares. Fewer than 100 of these patches are thought to be large enough to support a self-sustaining population of forest breeding birds.

The remaining unspoilt woodlands tend to be in the wettest areas such as the Cache River Wetlands in Illinois; Crowley’s Ridge and Mingo National Wildlife Refuge in Missouri running handheld water bottle; White River National Wildlife Refuge in Arkansas; and Atchafalaya Basin and Big Woods Conservation Area in Louisiana.

IT.integro

Home | IT.integro

IT running belt for women.integro – polskie przedsiębiorstwo informatyczne z siedzibą w Poznaniu. Wykonuje projekty wdrożeniowe i integruje system ERP Dynamics NAV firmy Microsoft. Posiada również autorskie rozwiązania dodane, np. bankowość elektroniczną, obsługę kadr i płac czy zarządzania danymi centralnymi (moduł MDMS). IT.integro jest także twórcą produktu NAV365 (pakiet zintegrowanego oprogramowania dla firm, opartego na systemie ERP – Microsoft Dynamics NAV, Office 365 oraz chmurze obliczeniowej Microsoft Azure), który został wprowadzony na polski rynek w kwietniu 2015 roku. Spółka jest dostawcą Polskiej Funkcjonalności systemu Dynamics NAV.

IT.integro jest także twórcą sieci partnerskiej firm wdrażających system Microsoft Dynamics NAV – IT.integro ERP Master League.

Przedsiębiorstwo pod obecną nazwą funkcjonuje od 2001 roku. Wcześniej, od 1991 cheap sports water bottles, działało jako oddział Optimus Poznań zajmujący się serwisem urządzeń Hewlett-Packard oraz sprzedażą sprzętu komputerowego, drukarek i kas fiskalnych. Pierwsze wdrożenie systemu ERP wykonało w 1997 w firmie BDO.

Od 1997 spółka zrealizowała ponad 300 wdrożeń systemu Microsoft Dynamics NAV oraz 750 projektów. Od ponad 20 lat wspiera pracę 4000 użytkowników systemu ERP. Realizuje globalne, wielojęzyczne i wielowalutowe projekty wdrożeniowe dla korporacji i grup kapitałowych. Spółka zrealizowała ponad 60 zagranicznych wdrożeń w 47 krajach oraz wspiera pracę ponad 1000 obcojęzycznych użytkowników.[potrzebny przypis]

Firma w latach 2008–2016 otrzymywała tytuł Partnera Roku Microsoft Dynamics NAV. Była pierwszą polską firmą, która uzyskała status złotego partnera Microsoft w kompetencji ERP. W 2015 roku została kolejny raz zaproszona do grona Microsoft President’s Club. Jest także jednym z 70 przedsiębiorstw należących do najbliższych partnerów Microsoft w dziedzinie ERP (tzw. Inner Circle). W 2016 roku, Microsoft uhonorował IT.integro tytułem Finalist for Microsoft Dynamics Regional Partner of the Year 2016 for Central and Eastern Europe.

Synagoga w Grybowie

Home | Synagoga w Grybowie

Synagoga w Grybowie – synagoga znajdująca się w Grybowie, przy ulicy Jana Kilińskiego.

Synagoga została zbudowana w 1909 roku, najprawdopodobniej na miejscu starej synagogi. Synagoga była czynna jeszcze w czasie II wojny światowej do początków 1941 roku. Później hitlerowcy nakazali ją zamknąć i doprowadzili do jej znacznej dewastacji water glass bottles wholesale. Po zakończeniu wojny przez wiele lat w synagodze mieściła się stolarnia Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, warsztat produkujący płytki, a w piwnicach warsztat blacharski.

W 2002 roku na mocy ustawy z 1997 roku o restytucji mienia żydowskiego synagoga została zwrócona Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Krakowie. Od tego czasu synagoga stała opuszczona. W 2007 roku gmina żydowska rozpoczęła jej remont exercise belt for phone. Pierwszy etap prac zakończył się pod koniec kwietnia 2007 roku. Wówczas wymieniono dach oraz zabezpieczono budynek przed dalszym niszczeniem. Prace te kosztowały gminę żydowską ponad 100 tysięcy złotych.

Według prezesa Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Krakowie waistband for running, Tadeusza Jakubowicza, w synagodze ma się znajdować miejsce spotkań, wykładów i koncertów, a także małe muzeum poświęcone grybowskim Żydom.

W lokalnym Muzeum Parafialnym znajduje się ekspozycja poświęcona grybowskim Żydom. Wśród eksponatów znajduje się unikatowy non bpa bottled water, ponad 200-letni zwój Tory, który Żydzi oddali księżom na przechowanie, nim Niemcy wywieźli ich do ośrodków zagłady.

Murowany z cegły budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta w stylu neorenesansowo-neoromańskim. Do dnia dzisiejszego częściowo zachował się wystrój zewnętrzny, a wewnątrz na ścianie wschodniej wnęka po Aron ha-kodesz.

Tadashi Takayanagi

Home | Tadashi Takayanagi

Tadashi Takayanagi (en japonais 高柳 匡 Takayanagi Tadashi), né le à Tokyo, est un physicien théorique japonais. Il est professeur à l’Institut Yukawa de Physique Théorique à l’université de Kyoto.

Takayanagi a étudié la physique à l’université de Tokyo, où il a obtenu son baccalauréat en 1998 et sa maîtrise en 2000, et a obtenu son doctorat de Tōru Eguchi en 2002 (théorie Superstring en fond Melvin). Il a été chercheur postdoctoral à l’université Harvard (Jefferson Physical Laboratory) jusqu’en 2005 et à l’Institut Kavli de physique théorique de Santa Barbara en 2005/06. En 2006, il est devenu professeur adjoint, professeur agrégé en 2008 et professeur 2012 à Kyoto. Il est également chercheur à l’Institut Kavli pour la Physique et les Mathématiques de l’Univers (Kavli IMPU) à Kashiwanoha.

Il s’intéresse à la théorie des cordes et est connu pour un travail avec Shinsei Ryū (de) à partir de 2006, dans lequel ils calculent l’entropie de l’intrication quantique dans les théories de champ conformal sur Bekenstein-Hawking entropie des trous noirs dans le contexte de principe holographique de Juan Martín Maldacena, dans laquelle les théories de champ conformal sur une surface forment une théorie gravitationnelle dans un volume fermé.

En 2015, il a reçu le Prix Nouveaux Horizons en Physique avec Shinsei Ryū, Horacio Casini et Marina Huerta&nbsp

Seattle Sounders FC Home ANY NAME 00 Jerseys

Seattle Sounders FC Home ANY NAME 00 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

;(de). En 2011, il a reçu le prix Yukawa-Kimura de la Fondation Yukawa Memorial et en 2013, il a reçu le prix Nishinomiya-Yukawa (de) avec Ryū. En 2016 how does papain tenderize meat, il a reçu le prix Nishina.

Nederlandse Volksmilitie

Home | Nederlandse Volksmilitie

De Nederlandse Volksmilitie (NVM) was een communistische verzetsorganisatie die tijdens de Tweede Wereldoorlog vooral actief was in Rotterdam en die zich toelegde op sabotage. De NVM was actief vanaf augustus 1942 en werd in oktober 1942 door de Duitsers opgerold.

Op 7 augustus 1942 vond in Rotterdam een mislukte aanslag plaats op een trein met Duitse militairen. In de bocht van het Luchtspoor tussen de stations Delftsche Poort en Beurs was een explosieve lading aangebracht met de kennelijke bedoeling de trein te laten ontsporen en in de diepte te laten storten. Kort voordat de trein zou passeren fietste echter een baanopzichter langs de rails. Hij raakte een draad waardoor een klein deel van de lading ontplofte en de opzichter zwaargewond raakte. De Duitsers namen de mislukte aanslag hoog op en dreigden met het doodschieten van gijzelaars als de daders niet binnen een week zouden worden opgespoord of zichzelf zouden hebben aangegeven. Zij zetten bovendien zelf een van hun beste mensen – de beruchte agent-provocateur Anton van der Waals – op de zaak. Die leek al snel beet te hebben, maar raakte het spoor toch weer bijster. De daders werden niet gepakt en vijf gijzelaars, Robert Baelde, Christoffel Bennekers, Otto Ernst Gelder graaf van Limburg-Stirum, Willem Ruijs en Alexander baron Schimmelpenninck van der Oye, werden op 15 augustus gefusilleerd op het landgoed Gorp en Roovert.

Op 13 oktober 1942 werd in Den Haag een opslagplaats van de Wehrmacht in brand gestoken. De daders van die actie hadden weten te ontkomen, maar één van hen was door de waakhond gebeten en had zijn fiets moeten achterlaten. Aan de hand van het framenummer wist men bij een fietsenwinkel de naam van de koper van die fiets – Sally Dormits – te achterhalen. De politie wist niet dat Dormits de fiets inmiddels doorverkocht had en dacht daarom dat Dormits een van de brandstichters was. Ze gingen naar zijn woning in Den Haag, maar die had Dormits na een echtscheiding verlaten best steak marinade tenderizer. Er werd daarom via de radio een landelijk opsporingsbericht voor Dormits verspreid.

Op 17 oktober 1942 pakte de politie in Rotterdam een tasjesdief op die, wat de politie uiteraard niet wist, een persoonsbewijs voor zijn Joodse vriendin wilde bemachtigen. Op het bureau schoot de arrestant, die een pistool op zak bleek te hebben, zich een kogel door het hoofd. Onder de papieren die de recherche op hem aantrof waren onder andere een kassabon van een winkel in Rotterdam en een textielkaart op naam van Dormits. Toen de melding bij het hoofdbureau binnenkwam was juist een opsporingsteam van de Haagse politie bij de Rotterdamse politie op bezoek, omdat ze een verbinding van Dormits met Rotterdam hadden ontdekt. Een gecombineerd team van de Haagse en Rotterdamse politie begon meteen met het onderzoek.

De gevonden kassabon leidde de recherche naar een adres in Rotterdam (Bijlwerffstraat 37) waar de betrokken winkelier een bestelling voor Dormits had afgeleverd. Dormits woonde hier onder de schuilnaam Van Gelderen. Er werd naast brandbommen, chemicaliën en stapels van de communistische verzetskrant De Waarheid, ook een uitgebreide administratie gevonden waaruit viel op te maken dat het hier ging om een omvangrijke verzetsorganisatie. De Joodse vriendin van de arrestant, de kapster Saartje van Gigch, die nu ook gevaar liep, ontkwam aan arrestatie in de kapsalon doordat zij koelbloedig een politie-inspecteur wist te misleiden.

De vondst in de Rotterdamse woning van Dormits leidde tot de conclusie dat men hier te maken had met de Nederlandse Volksmilitie (NVM), een verzetsorganisatie die in Rotterdam en soms ook elders in het land actief was. De NVM hield zich voornamelijk bezig met sabotage en zat onder andere achter de mislukte spoorwegaanslag van 7 augustus in Rotterdam. Dit leidde tot groot alarm bij de politie. Onmiddellijk werd de Sicherheitsdienst (SD) ingeschakeld.

Dormits, de leider van de NVM, ontleende zijn gezag vooral aan de militaire ervaring die hij had opgedaan in een Braziliaanse guerrillabeweging en in de Spaanse Burgeroorlog. Met de risico’s die het verzetswerk met zich meebracht ging hij echter lichtvaardig om. Door instructies van Duitse communisten was hij op de hoogte van die risico’s, en ook wist hij van de grote aantallen arrestaties onder de communisten in Den Haag en de vele doden die al in 1942 onder de Haagse communisten in de concentratiekampen waren gevallen. Maar desondanks had hij een uitgebreide zij het gecodeerde administratie met ruim 100 namen bijgehouden. De politie kon de code ter plekke ontcijferen en kon de namen en adressen van de leden van de organisatie lezen.

De vondst van de ledenadministratie van de NVM in de Rotterdamse woning van Dormits leidde tot een golf van arrestaties in de nacht volgende op zijn zelfmoord. Ruim honderd personen werden meteen opgepakt, waarvan sommigen door de Duitsers beestachtig werden mishandeld. Ze moesten vele uren lang doodstil met het hoofd naar de muur staan, praten of het hoofd wenden resulteerde in een klap, zodat het hoofd tot bloedens toe tegen de muur sloeg. Ze mochten niet naar de wc; vrouwen die daardoor hun urine moesten laten lopen werden met hun kleren over de grond gesleurd en zo als dweil gebruikt. De Rotterdamse en Haagse politie waren getuige van de mishandelingen, maar dat weerhield hen niet om de speurtocht fanatiek voort te zetten. Op de dag voor de nacht van de arrestaties waren er overigens bij een andere actie al twee leden van de NVM gearresteerd. Later volgden nog meer arrestaties. In totaal werden 221 mensen gearresteerd. Er zaten een 12-, een 15-, en vier 17-jarigen bij.

Bij de Rotterdamse arrestanten zou een jonge vrouw Maria Korthagen aanwezig zijn geweest, die bij verhoren zou hebben verklaard dat ze eerder bij het bedrijf Hollandia-Kattenburg had gewerkt en daar De Waarheid had gelezen. Ze moest de andere lezers van De Waarheid aanwijzen, het bleken er velen te zijn. De Waarheid-lezers werden gearresteerd. Enkelen werden verdacht bij de NVM betrokken te zijn geweest, waaronder Japie Smeer en Bernard Luza. Zij moesten de actieve communisten aanwijzen. Bij het bedrijf werkten veel Joden. Vanwege hun werkzaamheden voor de Wehrmacht waren zij vrijgesteld van deportatie, de zogenaamde sper-joden. De Duitsers besloten de Joodse werknemers van het bedrijf onmiddellijk te arresteren en samen met hun familieleden naar Westerbork te sturen, 370 werknemers en 470 familieleden. Twee van hen werden in het proces tegen de NVM-leden ter dood veroordeeld en gefusilleerd; of ze echt iets met de NVM te maken hadden zal altijd onduidelijk blijven. De overige personen werden afgevoerd naar Kamp Westerbork en van daaruit doorgestuurd naar kampen in Duitsland. Slechts enkelen zouden de oorlog overleven.

Na de oorlog bleek tijdens het verradersproces tegen Maria Korthagen in september 1948 een andere reconstructie, namelijk dat zij in werkelijkheid een SD-agente was, die ook bij de verhoren (inclusief martelingen) van NVM-ers zoals Elias Dingsdag actief betrokken was. De vermeende link tussen de NVM en Hollandia Kattenberg is verzonnen door de Sicherheitsdienst uit interne onvrede over de vrijstellingen voor de zogenaamde sper-joden bottled water, waardoor het aantal afgevoerde joden achterbleef bij de verwachtingen van Rauter.

Twee weken na de arrestatie van Dormits ging er een politie-opsporingsbericht voor verscheidene ondergedoken leden van de NVM uit. In dat bericht werd de groep omschreven als een door joden geleide zuiver communistische organisatie. Door dit bericht heeft de groep voor historici een Joods stempel gekregen. De groep bevatte echter 20-25% Joden, terwijl onder de omgekomenen de Joden ongeveer 50% uitmaken.

Een deel van de arrestanten uit de eerste golf werd weer vrijgelaten; de gepakte Joden werden afgevoerd naar de vernietigingskampen Auschwitz, Sobibór of Majdanek; anderen belandden in concentratiekampen. Veertien personen kregen een langdurige vrijheidsstraf opgelegd en eenentwintig kregen de doodstraf en werden gefusilleerd. Zes anderen werden in eerste instantie ook ter dood veroordeeld, maar kregen gratie. Hun straf werd omgezet in 15 jaar tuchthuis. In de tuchthuizen waren hun overlevingskansen groter dan in de concentratiekampen, waar de ‘lichtere’ gevallen naartoe waren gestuurd. De ironie wil dus dat de ter dood veroordeelden die gratie hadden gekregen, beter af waren dan degenen waartegen de Duitsers meenden onvoldoende bewijs te hebben om tot een veroordeling te komen. Als gevolg van de arrestaties in verband met de NVM zijn 91 personen om het leven gekomen, inclusief twee personen die na terugkeer in Nederland ten gevolge van de doorstane ontberingen alsnog overleden, maar exclusief de slachtoffers onder de gedeporteerde Joodse werknemers van Hollandia-Kattenburg.

Henk Speksnijder, een van de leiders van de NVM, werd op 19 januari 1943 gearresteerd. Hierbij werd hij naar de grond gedrukt waarna een Duitse SD’er hem met zijn laars een gebroken kaak trapte. Een Rotterdamse politieman overmeesterde hem definitief. Op het bureau van de SD probeerde Speksnijder hoewel hij geboeid was uit het raam te springen, maar hij bleef met zijn voet achter de sponning haken, zodat hij weer omhoog getrokken kon worden. Vermoedelijk had Speksnijder deze wijze van zelfmoord doorgesproken met Gerrit Kastein, met wie hij nauw samenwerkte. Speksnijder had een aantekening van een ontmoeting op zak. De volgende dag werd hij in Den Haag op de plaats van de afspraak bij station Hollands Spoor neergezet, met een bezemsteel in zijn broekspijpen, zodat hij niet kon vluchten. Zijn neef Caspar Speksnijder liep daardoor in de val. In de kelders van het Binnenhof werd Caspar met een zweep op zijn rug afgeranseld, zodat de rug een bloederige massa was en zijn onderbroek door het vlees gemengd was. Later constateerde Van der Wilt dat zijn anus misvormd was, wat aan de martelingen van Herman Holstege door Ernst Knor doet denken.

In onderstaande lijst staan de omgekomenen ten gevolge van de arrestaties van de NVM. De lijst is inclusief meegearresteerde gezinsleden en de arrestanten bij Hollandia-Kattenburg die in het NVM-proces werden betrokken.

Joaquín Tuculet

Home | Joaquín Tuculet

1. A partire dalla stagione 1995-96 le statistiche di club si riferiscono ai soli campionati maggiori professionistici di Lega

Joaquín Tuculet (La Plata what does a meat tenderizer do, 8 agosto 1989) è un rugbista a 15 argentino, utility back dell’Argentina dal 2012 e dei Jaguares in Super rugby water bottle sale.

Cresciuto nel Club Los Tilos della Plata, sua città di origine, Tuculet esordì con tale squadra nel campionato di prima divisione dell’Unión de Rugby de Buenos Aires; nel 2011 fu tra i primi selezionati del Pampas XV, franchise federale argentina che disputava la Vodacom Cup in Sudafrica; al primo anno in tale squadra vinse il torneo e si mise in luce per il rugby europeo, venendo contattato dagli inglesi del Sale Sharks che gli offrirono un anno di contratto con la possibilità di rescinderlo dopo 6 mesi per tornare in Argentina qualora la Federazione richiedesse il suo utilizzo a scopo internazionale.

Al termine del suo contratto con i Sale Sharks si trasferì in Francia al Grenoble neopromosso in Top14; tornato in Argentina dopo sei mesi, rientrò in Francia come rimpiazzo di giocatore infortunato (joker médical ) di Bruce Reihana, estremo neozelandese del Bordeaux Bègles. Terminato anche tale impegno, tornò in Argentina per rimanere a disposizione della Federazione e avere la possibilità di giocare il Championship 2014 dopo avere rifiutato le offerte di altri club europei che subordinavano l’ingaggio alla rinuncia a detto torneo, che si tiene tra agosto e ottobre, quando i campionati nazionali dell’Emisfero Nord sono già in corso.

Dopo avere rappresentato l’Argentina ai campionati mondiali giovanili e in Nations Cup con la selezione A, Tuculet esordì nel giugno 2012 in Nazionale maggiore a San Juan contro l’Italia e, dopo essere stato saltuariamente impiegato per via della sua militanza europea, è stato schierato come titolare nel Championship 2014.

October 16, 2017. Tagged: , , .

Kelme Outlet | Le Coq Sport Outlet

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet dior tassen dior zonnebril dior online